Η ζωή του Δημήτρη Χατζή, ενός εκ των σημαντικότερων μεταπολεμικών πεζογράφων της νεοελληνικής λογοτεχνίας, καθορίστηκε από τα συγκλονιστικά γεγονότα της δεκαετίας του ’40. Έτσι, όπως ήταν φυσικό, το έργο του ‒ποσοτικά μικρό αλλά πολυσχιδές‒ υπήρξε καρπός των παραπάνω συλλογικών βιωμάτων, που, λόγω και της ιδεολογικής του τοποθέτησης, τον στιγμάτισαν προσωπικά. Αυτού του έργου σταθμό αποτέλεσε και το ένα εκ των δύο συνολικά μυθιστορημάτων του, το Διπλό βιβλίο, που ο Χατζής συνέθεσε και εξέδωσε μετά την επάνοδό του στην Ελλάδα, όταν πια έκλεινε τον κύκλο της ζωής του.

Η παρούσα εργασία αποτελεί μια εκ νέου ερμηνευτική-κριτική ανάγνωση του Διπλού βιβλίου, μισό αιώνα μετά την πρώτη έκδοσή του, το 1976. Απώτερος στόχος της είναι να διερευνήσει τον όποιο αντίχτυπο του βιβλίου στον σημερινό αναγνώστη – αν, και κατά πόσο, το Διπλό βιβλίο εξακολουθεί να συνομιλεί με τον σύγχρονο άνθρωπο, όχι, απλώς, ως εγνωσμένης αξίας λογοτεχνικό προϊόν μιας συγκεκριμένης περιόδου, αλλά ως οργανικό και «σημαίνον» τμήμα της σημερινής νεοελληνικής και πανανθρώπινης συνείδησης.

Στο πλαίσιο αυτό, διατρέχει, αρχικά, τα εργο-βιογραφικά στοιχεία του συγγραφέα, καθώς και τη βασική κριτική υποδοχή του έργου από τη γενιά του. Εν συνεχεία, επιχειρεί να φωτίσει κάποια ουσιώδη ζητήματα δομής, αφηγηματολογίας και περιεχομένου, που, συνιστώντας την ιδιαίτερη ταυτότητα του έργου, αφενός το ενέταξαν στα πλέον «ευπώλητα» της εποχής του, αφετέρου το έθεσαν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος της προαναφερθείσας κριτικής, τόσο θετικά όσο και αρνητικά. Τέλος, εξετάζει αν τα παραπάνω στοιχεία καθιστούν το Διπλό βιβλίο επίκαιρο και διαχρονικό, πενήντα χρόνια μετά, αν απηχούν τον τρόπο μας να λέμε και να ακούμε ιστορίες ακόμα και σήμερα.

The life of Dimitris Hatzis, one of the most prominent post-war prose writers of Modern Greek literature, was defined by the cataclysmic events of the 1940s. Consequently, his work ‒compact in volume yet multifaceted‒ was the product of these collective experiences, which, given his ideological stance, marked him personally. A landmark of this oeuvre is one of his only two novels, The Double Book, which Hatzis composed and published following his return to Greece, as he was nearing the end of his life.

The present thesis constitutes a renewed interpretive and critical reading of The Double Book, half a century after its first publication in 1976. Its ultimate objective is to investigate the book’s impact on today's reader – examining whether, and to what extent, The Double Book continues to engage in a dialogue with contemporary man; not merely as a widely recognized literary product of a specific period, but as an organic and “signifying” part of today’s Modern Greek and universal consciousness.

Within this framework, the study initially traverses the author's biographical and bibliographical data, as well as the fundamental critical reception of the work by his generation. Subsequently, it attempts to illuminate essential issues of structure, narratology, and content which, by constituting the work’s distinct identity, both established it as one of the best-sellers of its time and placed it at the center of the aforementioned critical discourse, eliciting both positive and negative responses. Finally, it examines whether these elements render The Double Book relevant and timeless fifty years later, exploring if they echo the way we tell and listen to stories even today.