Η παρούσα διπλωματική εργασία με τίτλο «Το σύγχρονο Θέατρο του Πραγματικού. Ταξικότητα και  κοινωνική βία στα θεατρικά κείμενα Καθαρή Πόλη και Σπυριδούλες: ρήξη ή διαιώνιση της κυρίαρχης ιδεολογίας;» διερευνά το σύγχρονο Θέατρο του Πραγματικού ως πεδίο πολιτικού και ιδεολογικού διαλόγου, εξετάζει κατά πόσο συνιστά ρήξη με την κυρίαρχη ιδεολογία ή συμβάλλει στην αναπαραγωγή της.

Η διπλωματική ξεκινά με μια ιστορική και θεωρητική προσέγγιση της σχέσης θεάτρου και πραγματικότητας, από την αρχαιότητα έως τις σύγχρονες μορφές του Θεάτρου του Πραγματικού, με ιδιαίτερη έμφαση στο επικό θέατρο του Μπέρτολτ Μπρέχτ, το θέατρο του πραγματικού και το Θέατρο του Καταπιεσμένου. Στη συνέχεια αναλύονται οι έννοιες της κοινωνικής τάξης, της υλικής βάσης, της κοινωνικής βίας και της εκμετάλλευσης μέσα από τη μαρξιστική θεωρία και τη θεωρία του πολιτισμικού κεφαλαίου του Pierre Bourdieu.

Εστιάζει στις παραστάσεις Σπυριδούλες και Καθαρή Πόλη, αναλύοντας τον τρόπο με τον οποίο αναπαρίστανται η ταξικότητα, η κοινωνική βία και οι σχέσεις εκμετάλλευσης. Από τη δραματουργική  ανάλυσή τους αναδεικνύεται ο τρόπος με τον οποίο οι εμπειρίες, οι μαρτυρίες και τα βιώματα των οικιακών βοηθών, μεταναστριών μετατρέπονται σε θεατρικό υλικό. Εξετάζεται η σχέση ανάμεσα στην ατομική μαρτυρία και τις κοινωνικές και ταξικές δομές που παράγουν τις συνθήκες εκμετάλλευσης.

Τέλος χρησιμοποιώντας ως οδηγό το κείμενο των «Πέντε Δυσκολιών κατά το Γράψιμο της Αλήθειας» του Μπέρτολτ Μπρέχτ, εξετάζουμε σε ποιο βαθμό και αν γίνεται  να λειτουργήσει το Θέατρο του Πραγματικού ως εργαλείο αποκάλυψης των κοινωνικών σχέσεων και της κυρίαρχης ιδεολογίας. Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η πολιτική δυναμική του Θεάτρου του Πραγματικού δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τη χρήση πραγματικών γεγονότων και μαρτυριών, αλλά κυρίως από την ικανότητά του να αναδεικνύει τις σχέσεις που συγκροτούν τη κοινωνική πραγματικότητα.

This master's thesis, entitled «Contemporary Theatre of the Real: Class and Social Violence in the Theatrical texts Clean City and Spyridoules: Rupture with or Perpetuation of the Dominant Ideology», explores contemporary Theatre of the Real as a field of political and ideological discourse, examining whether it constitutes a rupture with the dominant ideology or contributes to its reproduction. μ

The study begins with a historical and theoretical overview of the relationship between theatre and reality, from antiquity to contemporary forms of Theatre of the Real, placing particular emphasis on Bertolt Brecht's Epic Theatre, Theatre of the Real, and the Theatre of the Oppressed. It then examines the concepts of social class, material base, social violence, and exploitation through Marxist theory and Pierre Bourdieu's theory of cultural capital.

It focuses on the performances Spyridoules and Clean City, analyzing the ways in which class, social violence, and relations of exploitation are represented. Through dramaturgical analysis, it highlights how the experiences, testimonies, and lived realities of domestic workers and migrant women are transformed into theatrical material. It further investigates the relationship between individual testimony and the social and class structures that produce conditions of exploitation.

Finally, using Bertolt Brecht's essay «Five Difficulties in Writing the Truth» as its theoretical framework, we examine whether, and to what extent, Theatre of the Real can function as a tool for revealing social relations and exposing the dominant ideology. We conclude that the political potential of Theatre of the Real does not depend solely on the use of real events and testimonies, but primarily on its ability to illuminate the social relations that constitute social reality.