Η παρούσα έρευνα επικεντρώνεται στον ρόλο και την ιστορική πρόσληψη του Κάρολου Φαβιέρου στο πλαίσιο της Ελληνικής Επανάστασης, με ιδιαίτερη έμφαση στη στρατιωτική του δράση στην Κάρυστο, την Αθήνα και τη Χίο. Το πρώτο μέρος της μελέτης εξετάζει το ιστορικό και ιδεολογικό υπόβαθρο της εποχής, δίνοντας έμφαση στον ευρωπαϊκό φιλελληνισμό, στη στρατιωτική κατάσταση της επαναστατημένης Ελλάδας και στην ανάγκη δημιουργίας ενός τακτικού στρατού. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη βιογραφία του Φαβιέρου, στη στρατιωτική του σταδιοδρομία και στον διορισμό του ως διοικητή του Ελληνικού Τακτικού Στρατού το 1825.

Η μελέτη εξετάζει επίσης την προσπάθεια του Φαβιέρου να εφαρμόσει ευρωπαϊκές στρατιωτικές αρχές πειθαρχίας, ιεραρχίας και συστηματικής εκπαίδευσης στις ελληνικές επαναστατικές δυνάμεις. Αναλύεται ο ρόλος του στην οργάνωση και ανάπτυξη του Τακτικού Στρατού, ενώ παράλληλα παρουσιάζονται τα προβλήματα που αντιμετώπισε εξαιτίας της πολιτικής αστάθειας, της έλλειψης πόρων και των συγκρούσεων μεταξύ τακτικών και άτακτων στρατιωτικών σχηματισμών. Η εργασία αναλύει ακόμη τη συμμετοχή του σε σημαντικές στρατιωτικές επιχειρήσεις, όπως η εκστρατεία της Καρύστου, η ενίσχυση της Ακρόπολης των Αθηνών και η εκστρατεία της Χίου, αναδεικνύοντας τόσο τα πλεονεκτήματα όσο και τις αδυναμίες της δράσης του.

Τέλος, η μελέτη μελετά την ιστορική αξιολόγηση του Φαβιέρου από ελληνική, ευρωπαϊκή και σύγχρονη ιστοριογραφική σκοπιά. Καταδεικνύεται ότι, παρότι οι ενέργειές του προκάλεσαν αντιπαραθέσεις και επικρίσεις, ο Φαβιέρος αποτέλεσε σημαντικό παράγοντα στον εκσυγχρονισμό των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων και συνέβαλε ουσιαστικά στη θεσμική συγκρότηση του νεότερου ελληνικού κράτους. Η παρακαταθήκη του αντανακλά τη γενικότερη επιρροή του ευρωπαϊκού φιλελληνισμού στον ελληνικό αγώνα για ανεξαρτησία και του εξασφαλίζει θέση ανάμεσα στους σημαντικότερους ξένους υποστηρικτές της Ελληνικής Επανάστασης.

This research focuses on the role and the historical reception of Charles Nicolas Fabvier in the context of the Greek War of Independence, especially for his military actions in Karystos, Athens and Chios. The first section of the research is the historical and ideological background of the time, emphasizing the European Philhellenism, the military situation in revolutionary Greece and the need for a regular army. Special emphasis is placed on Fabvier’s biography, military history and his being appointed commander of the Greek Regular Corps in 1825.

The study also examines Fabvier's attempt to apply European military rules of discipline, hierarchy and systematic training to the Greek revolutionary forces. He examines his role in the organization and development of the Regular Army; while also discussing the problems he encountered because of political instability, the lack of resources and conflict between the regular and irregular military formations. The paper also offers a closer look at his involvement in major military campaigns such as the Karystos campaign, the rescue of the Acropolis of Athens and the Chios expedition and discusses his strengths and weaknesses.

Finally, the study examines the historical evaluation of Fabvier from a Greek, European and modern historiographical point of view. It shows it was the events surrounding his actions that sparked controversy and criticism, but Fabvier was a major factor in the modernization of the Greek military forces and helped to bring about the institutionalization of the new Greek state. It is a legacy that represents the general influence of European Philhellenism on the Greek struggle for independence, and that entitles him to rank among the most prominent foreign supporters of the Revolution.