Η Τέχνη, σε κάθε μορφή της, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ανθρώπινη υπόσταση. Από τον πρωτόγονο Homo μέχρι τον άνθρωπο του 21^ου αιώνα, η ανάγκη για έκφραση και δημιουργία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του. Για αυτόν τον λόγο οι Τέχνες αποτελούν σημείο αναφοράς της Ιστορίας και του Πολιτισμού των ανθρώπων.

Ωστόσο, η κατανόηση αυτής της λειτουργίας της Τέχνης και η επίδρασή της στο κοινωνικό γίγνεσθαι αποτελεί σημαντικό σημείο προβληματισμού και μελέτης. Ο Nelson Goodman (1906-1998) στο βιβλίο του Languages of Art αποπειράται να μεταφράσει τις Τέχνες μέσω συμβολικών συστημάτων. Αποδίδει δηλαδή στις Τέχνες μια νοηματοδοτούμενη γλώσσα, με όλα τα στοιχεία που μπορεί να έχει αυτή, όπως πχ. Συντακτικό, Γραμματική κτλ.

Στην παρούσα εργασία παρουσιάζεται ακριβώς αυτή η σύνδεση, που επιχειρεί ο Goodman, και αναλύεται το πολύπλοκο σύστημα συμβόλων, που ο ίδιος χρησιμοποιεί για να αποδώσει τη γλώσσα των Τεχνών. Ακολουθώντας τον επαγωγικό τρόπο σκέψης του φιλόσοφου ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια θετικιστική προσέγγιση των Τεχνών, την οποία και θα υποβάλουμε στον βάσανο της κριτικής. Το ζητούμενο είναι να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε την συλλογιστική του Goodman και να διαπιστώσουμε αν και κατά πόσο οι Τέχνες μπορούν να μεταφραστούν με μια συμβολική γλώσσα, κοινή για όλους.

Στα πρώτα κεφάλαια θα γίνει εκτεταμένη ανάλυση των θέσεων του συγγραφέα, η οποία θα περιλαμβάνει κριτικές και σχόλια από μελετητές του, καθώς και μια συγκριτική αναφορά στον Wittgenstein. Έπειτα, θα προσεγγίσουμε το θέμα ακολουθώντας αντίθετη πορεία στην επιχειρηματολογία του Goodman. Θα εστιάσουμε στην προβληματική, που προκύπτει από τις θέσεις του και τα θεμελιώδη ερωτήματα περί Τέχνης εν γένει και θα δούμε το κατά πόσο εφικτή είναι η συγκεκριμένη προσέγγισή.

Η γλωσσική απεικόνιση των Τεχνών, την οποία εισάγει ο Goodman, δεν ενέχει πρακτική βαρύτητα μόνο, αλλά εισφρύει και στον οντολογικό κόσμο τους. Η έννοια της Τέχνης επαναπροσδιορίζεται και θετικοποιείται, αποξενωμένη όμως από το ιστορικό και κοινωνικό γίγνεσθαι και κυρίως από τον ίδιο τον άνθρωπο.

Art, in all its forms, is inextricably linked to human existence. From the primitive Homo to the individual of the 21st century, the need for expression and creation constitutes an integral part of life. For this reason, the arts serve as a point of reference for human history and culture. However, understanding this function of art and its impact on social reality remains a significant subject of reflection and study. Nelson Goodman (1906–1998), in his book Languages of Art, attempts to interpret the arts through symbol systems. In doing so, he attributes a meaningful language to the arts, encompassing all its potential elements, such as syntax and grammar.

This thesis presents precisely this connection attempted by Goodman, analyzing the complex system of symbols he utilizes to articulate the language of the arts. Following the philosopher's inductive reasoning, we encounter a positivist approach to the arts, which we subject to critical scrutiny. The objective is to comprehend Goodman's rationale and determine whether, and to what extent, the arts can be translated into a symbolic language common to all.

The opening chapters offer an extensive analysis of the author's positions, incorporating critiques and commentaries from his commentators, alongside a comparative reference to Wittgenstein. Subsequently, the topic is approached by reversing the course of Goodman's argumentation. The focus shifts to the problematic aspects arising from his views and the fundamental questions regarding art in general, evaluating the feasibility of this specific approach.

The linguistic representation of the arts introduced by Goodman carries not only practical significance but also permeates their ontological realm. The concept of art is redefined and rendered positivist, yet alienated from historical and social developments, and ultimately, from humanity itself.