Η παρούσα Διπλωματική Εργασία εξετάζει την επικοινωνιακή στρατηγική μέσα από την έμφυλη αναπαράσταση στην έκθεση «Κυκλαδίτισσες: Άγνωστες ιστορίες γυναικών των Κυκλάδων» του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, προσεγγίζοντάς την ως πεδίο παραγωγής, διαμεσολάβησης και πολυκαναλικής κυκλοφορίας πολιτισμικών νοημάτων. Στόχος της έρευνας είναι η διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο η επιμελητική αφήγηση και οι επικοινωνιακές πρακτικές συγκροτούν έμφυλες αναπαραστάσεις και ενεργοποιούν μορφές πρόσληψης που συνδέονται με τη γνωστική και συναισθηματική εμπειρία του θεατή.
Το θεωρητικό πλαίσιο αντλεί από τη σύγχρονη μουσειολογία, τις σπουδές φύλου, την κοινωνική σημειωτική και τις θεωρίες της πολυτροπικότητας και της επιτελεστικότητας, αντιμετωπίζοντας την έκθεση ως μορφή λόγου και πολιτισμικής πρακτικής. Η μεθοδολογία βασίζεται σε ποιοτική και ερμηνευτική ανάλυση του εκθεσιακού χώρου, των αφηγηματικών και επικοινωνιακών μέσων (έντυπων, ψηφιακών και βιωματικών), καθώς και σε ημιδομημένη συνέντευξη με επιμελητή της έκθεσης, η οποία αξιοποιείται επικουρικά για την κατανόηση των επιμελητικών επιλογών.
Τα ευρήματα δείχνουν ότι η έκθεση αποφεύγει ουσιοκρατικές προσεγγίσεις της γυναικείας ταυτότητας και προτείνει πολλαπλές, διαχρονικές και ανοιχτές σε ερμηνεία έμφυλες αναγνώσεις. Το έμφυλο νόημα δεν παράγεται μόνο στο επίπεδο της θεματικής, αλλά συγκροτείται μέσα από τη συνάρθρωση χωρικών, αφηγηματικών και επικοινωνιακών πρακτικών και επεκτείνεται πέρα από τον φυσικό χώρο της επίσκεψης. Η μελέτη αναδεικνύει τον ρόλο του μουσείου ως ενεργού μηχανισμού πολιτιστικής επικοινωνίας και έμφυλης διαπραγμάτευσης στο σύγχρονο δημόσιο πεδίο.
This Master’s thesis examines the communication strategy through gender representation in the exhibition “Kykladitisses: Untold Stories of Women in the Cyclades” at the Museum of Cycladic Art, approaching it as a field of production, mediation and multichannel circulation of cultural meanings. The aim of the study is to investigate the ways in which curatorial narration and communication practices construct gendered representations and activate forms of reception related to the cognitive and emotional experience of the visitor.
The theoretical framework draws on contemporary museology, gender studies, social semiotics and theories of performativity, treating the exhibition as a form of multimodality, discourse and cultural practice. The methodology is based on qualitative and interpretive analysis of the exhibition space and its narrative and communication media (print, digital and experiential), as well as on a semi-structured interview with a curator of the exhibition, used as a supplementary interpretive tool for understanding curatorial choices.
The findings indicate that the exhibition avoids essentialist approaches to female identity and proposes multiple, diachronic and open-ended gender readings. Gendered meaning is not produced solely at the thematic level but is constructed through the articulation of spatial, narrative and communication practices and extends beyond the physical space of the visit. The study highlights the role of the museum as an active mechanism of cultural communication and gender negotiation within the contemporary public sphere.
165348_Palatianou Eirini_ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ_ΔΠΜ