Η Εκκλησία από τα πρώτα της ακόμα βήματα πριν από περίπου δύο χιλιάδες χρόνια, επρόκειτο να αποτελέσει το δημιούργημα, όπως επίσης και το σώμα του ίδιου του σαρκωμένου Υιού και Λόγου του Θεού. Η εγκαθίδρυσή της, πέραν του κηρύγματος και της επίγειας δράσης του Ιησού Χριστού, οριστικοποιήθηκε και «σημαδεύτηκε» ανεξίτηλα μέσα από την ιλαστήρια θυσία Του επί του σταυρού, όπως επίσης όμως μέσα και από την Ανάστασή Του, και με την οποία τέθηκαν οι βάσεις για την σωτηρία του κόσμου και του ανθρώπινου γένους από τα δεσμά του θανάτου και της αμαρτίας στην εποχή των Εσχάτων.

      Η ίδια η Εκκλησία, ως οργανισμός συγχρόνως όμως, εξαρχής δεν έπαψε να είναι βασισμένη σε ένα πολύ συγκεκριμένο συνισταμένων και κανόνων συναφών ειδικά με το χώρο της δογματικής θεολογικής σκέψης. Αυτή η δογματική θεολογία άλλωστε, επρόκειτο να αποκρυσταλλωθεί κατά την ιστορική πορεία της Εκκλησίας μέσω των διαφόρων Τοπικών και Οικουμενικών Συνόδων, καθορίζοντας μάλιστα ταυτόχρονα και την λατρεία του εκκλησιαστικού σώματος. Φυσικά, ως προς αυτό το ζήτημα θα πρέπει να ληφθεί υπόψη και το ότι ανέκαθεν είχε υπάρξει πάρα πολύ σημαντική και η προσφορά διαφόρων εκκλησιαστικών Πατέρων που μέσα από τα έργα και κείμενα τους, επρόκειτο να ερμηνεύσουν την θεολογική σκέψη του Χριστιανισμού.

      Μια τέτοια διαδικασία εξάλλου, αφορούσε και την ερμηνεία των διαφόρων χωρίων μέσα από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, τη στιγμή που κάποιος θα ήταν εφικτό, να επισημάνει την διαχρονική σημασία και συνεισφορά του έργου Πατέρων, όπως ήταν ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Η ίδια η λατρευτική ζωή της Εκκλησίας, όπως συμβαίνει κατά την διάρκεια του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, είναι δείγμα της ενότητας του εκκλησιαστικού σώματος. Επίσης, είναι γεγονός πως στη σύγχρονη εποχή της εκκοσμίκευσης όντως φαίνεται πως προκύπτει μια τάση αποσύνδεσης της λειτουργικής συνείδησης και της σχέσης μεταξύ λατρείας και θεολογίας, πρόκληση που καλείται να αντιμετωπίσει η σύγχρονη Εκκλησία.

From its very first steps some two thousand years ago, the Church was destined to become the creation, as well as the body, of the incarnate Son and Word of God Himself. Its establishment, beyond the preaching and earthly actions of Jesus Christ, was finalized and "marked" indelibly by His atoning sacrifice on the cross, as well as by His Resurrection, which laid the foundations for the salvation of the world and the human race from the bonds of death and sin in the Last Days.

      The Church itself, as an organization, has always been based on a very specific set of principles and rules related specifically to the field of dogmatic theological thought. This dogmatic theology was to crystallize in the course of the Church's history through various Local and Ecumenical Councils, which also determined the worship of the ecclesiastical body. Of course, on this issue, we should also keep in mind that there has always been a very important contribution from various Church Fathers who, through their works and writings, interpreted the theological thought of Christianity.

      Such a process also involved interpreting various passages from the Old and New Testaments, at a time when it was possible to highlight the timeless significance and contribution of the work of the Fathers, such as St. Maximus the Confessor and St. John of Damascus. The very worship life of the Church, as it happens during the Mystery of the Divine Eucharist, is an example of the unity of the ecclesiastical body. It is also true that in the modern era of secularization, there does indeed seem to be a tendency to disconnect liturgical consciousness and the relationship between worship and theology, a challenge that the modern Church is called upon to address.