ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η παρούσα ποιοτική έρευνα διερεύνησε την εμπειρία του κοινωνικού στίγματος, της αυτοαντίληψης και της ποιότητας ζωής ασθενών με ψωρίαση υπό βιολογική θεραπεία, βασιζόμενη στη Θεωρία του Στίγματος (Goffman) και στη θεωρία της Κοινωνικής Ταυτότητας (Tajfel & Turner). Το δείγμα αποτέλεσαν 15 ασθενείς που παρακολουθούνται στο Νοσοκομείο ''Ανδρέας Συγγρός'', οι οποίοι συμμετείχαν σε ημιδομημένες συνεντεύξεις. Τα δεδομένα αναλύθηκαν με θεματική ανάλυση περιεχομένου, οδηγώντας στην ανάδυση βασικών θεμάτων που αφορούσαν τον κοινωνικό στιγματισμό, τον ψυχολογικό αντίκτυπο και τη λειτουργική επίδραση της νόσου στην καθημερινότητα. Τα ευρήματα έδειξαν οτι πριν από τη βιολογική θεραπεία οι συμμετέχοντες βίωναν έντονη ψυχοκοινωνική επιβάρυνση, χαμηλή αυτοεκτίμηση, αποφυγή κοινωνικών καταστάσεων και ένα σταθερό αίσθημα έκθεσης και ντροπής. Η ψωρίαση εμφανιζόταν ως παράγοντας που υπονόμευε την κοινωνική ταυτότητα, οδηγώντας τους ασθενείς να αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως ''διαφορετικό'' ή ''στιγματισμένο''. Μετά την έναρξη της βιολογικής θεραπείας, οι αφηγήσεις των συμμετεχόντων κατέδειξαν έντονη και πολυεπίπεδη βελτίωση. Η σημαντική βελτίωση των βλαβών οδήγησε σε αναδιαμόρφωση της αυτοεικόνας, στην αναδιαμόρφωση κοινωνικών σχέσεων και στην αίσθηση κοινωνικής επανένταξης. Ιδιαίτερα στους δείκτες επαγγελματικής λειτουργικότητας, σχέσης με το σώμα και συναισθηματικής ισορροπίας παρατηρήθηκαν οι μεγαλύτερες μεταβολές, επιβεβαιώνοντας οτι η βιολογική θεραπεία λειτουργεί ως κρίσιμη παρέμβαση που υπερβαίνει τη σωματική αντιμετώπιση της νόσου και επηρεάζει ουσιαστικά την ψυχολογική και κοινωνική ευεξία. Τα αποτελέσματα ενισχύουν τη θέση οτι η βιολογική θεραπεία μπορεί να μετασχηματίσει την κοινωνική ταυτότητα των ασθενών, περιορίζοντας το στιγματικό φορτίο και αποκαθιστώντας μια αίσθηση κανονικότητας και συμμετοχής στην καθημερινή ζωή.

Abstract

This qualitative study invesigated the experience of social stigma, self-perception and quality of life of patients with psoriasis undergoing biological treatment, based on Stigma Theory (Goffman) and Social Identity Theory (Tajfel & Turner). The sample consisted of 15 patients monitored at ''Andreas Syggros'' Hospital, who participated in semi-structured interviews. The data were analyzed using thematic content analysis, leading to the emergence of key themes concerning social stigma, psychological impact and the functional impact of the disease on every day life. The findings showed that before biological treatmant the participants experienced intense psychosocial burden, low self-esteem, avoidance of social situations and a constant feeling of exposure and shame. Psoriasis appeared as a factor that undermined social identity, leading patients to perceive themselves as ''different'' or ''stigmatized''. After the start of biological therapy, the participants narratives demonstrated a strong and multifaceted improvement. The significant reduction in lesions led to a remodeling of self-image, reactivation of social relationships and a sense of social ''recovery''. In particular, the greatest changes were observed in the indicators of profesional functioning, body relatioship and emotional balance, confirming that biological therapy functions as a critical intervention that goes beyond the physical treatmentof the disease and substantially affects psychological and social well-being. The results reinforce  the position  that biological therapy can transform the social identity of patients, which limits the stigmatizing burden and restoring a sense of normality and participation in every day life.