Η παρούσα μεταπτυχιακή εργασία εξετάζει τη διδακτική αξιοποίηση του ζακυνθινού ιδιώματος στο πλαίσιο της γλωσσικής εκπαίδευσης με άξονα το έργο του Διονυσίου Σολωμού  «Η γυναίκα της Ζάκυθος» και δύο ζακυνθινά λαϊκά παραμύθια. Αφετηρία της μελέτης αποτελεί η έννοια της γλωσσικής ποικιλίας και η σχέση της με την πρότυπη γλώσσα, καθώς και η γεωγραφική ποικιλία της ελληνικής γλώσσας, τα ιδιώματα-διάλεκτοί της και οι διαλεκτικοί θύλακες της. Ιδιάιτερη έμφαση δίδεται στο ζακυνθινό ιδίωμα, τα χαρακτηριστικά του και τους λόγους παρακμής των ιδιωμάτων-διαλέκτων στη σύγχρονη κοινωνία. Στη συνέχεια διερευνάται η θέση των διαλέκτων και των ιδιωμάτων στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα με αναφορά στα ΔΕΠΠΣ και ΑΠΣ, καθώς και θεωρητικές προσεγγίσεις του διδιαλεκτισμού και στα θετικά του αποτελέσματα του στη γλωσσική ανάπτυξη των μαθητών/τριών. Επιπρόσθετα, παρουσιάζονται έρευνες σχετικά α) με τη διδακτική των ιδιωμάτων και β) με τις στάσεις εκπαιδευτικών και μαθητών/τριών απέναντι στα ιδιώματα. Τέλος, ακολουθεί η περιγραφή σύγχρονων παιδαγωγικών θεωριών , όπως είναι ο κριτικός γραμματισμός και οι πολυγραμματισμοί και τρεις διδακτικές προτάσεις βασισμένες στο μοντέλο των πολυγραμματισμών.