Η παρούσα εργασία εστιάζει στον ανδριάντα του Χάρι Σ. Τρούμαν στην Αθήνα την άνοιξη του 1963, προσεγγίζοντάς τον όχι απλώς ως μνημείο στον δημόσιο χώρο, αλλά ως πυκνό πολιτικό και ιδεολογικό σύμβολο. Το άγαλμα συμπυκνώνει κρίσιμες όψεις της πορείας της Ελλάδας στον Ψυχρό Πόλεμο, της σχέσης της με τις Ηνωμένες Πολιτείες και της διαμόρφωσης της δημόσιας μνήμης στη μετεμφυλιακή περίοδο. Η ανέγερσή του παρουσιάστηκε ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για την αμερικανική βοήθεια μέσω του Δόγματος Τρούμαν (1947), το οποίο συνδέθηκε με τη στρατιωτική, οικονομική και πολιτική σταθεροποίηση της χώρας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο. Την ίδια στιγμή, όμως, η παρουσία του μνημείου στον αθηναϊκό δημόσιο χώρο λειτούργησε ως εστία έντασης, καθώς για σημαντικό τμήμα της κοινωνίας συμβόλιζε την εξάρτηση από μια ξένη δύναμη και την εμπλοκή των ΗΠΑ στις εσωτερικές υποθέσεις της Ελλάδας.

Η μελέτη βασίζεται κυρίως στον Τύπο της περιόδου, μέσα από τον οποίο ανιχνεύονται οι πολιτικές, ιδεολογικές και αισθητικές διαστάσεις της δημόσιας συζήτησης γύρω από το μνημείο. Η ανάλυση των δημοσιευμάτων επιτρέπει την ανάδειξη των διαφορετικών ερμηνειών, των συγκρούσεων και των διλημμάτων που διαπερνούσαν τα συλλογικά υποκείμενα της εποχής, καθώς και του τρόπου με τον οποίο ο δημόσιος λόγος συνέδεε το παρελθόν του Εμφυλίου με τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις. Ιδιαίτερη σημασία αποκτά η χρονική συγκυρία των εγκαινίων, τα οποία πραγματοποιήθηκαν σε μια περίοδο έντονης πολιτικής φόρτισης, φωτίζοντας τις αντιφάσεις ανάμεσα στην επίσημη κρατική μνήμη και τις κοινωνικές εντάσεις. Ο ανδριάντας αναδεικνύεται έτσι ως προνομιακό πεδίο μελέτης της σχέσης μνήμης, εξουσίας και δημόσιου χώρου στη σύγχρονη ελληνική ιστορία.