Η ραγδαία αύξηση της εμφάνισης του σακχαρώδη διαβήτη τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα στις χώρες μεσαίου και χαμηλού εισοδήματος, επηρεάζει αρνητικά την ποιότητα ζωής των πασχόντων, αυξάνει τη θνησιμότητα και επιβαρύνει σημαντικά τα συστήματα υγείας. Καθοριστικό ρόλο στην αποτελεσματική αντιμετώπιση της νόσου και των επιπτώσεών της διαδραματίζει η αυτοδιαχείριση, η οποία επηρεάζεται από αλληλεπιδρώντες ψυχολογικούς και συμπεριφορικούς παράγοντες. Σκοπός της παρούσας μελέτης, είναι η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας μίας παρέμβασης συμπλήρωσης ημερολογίου ευγνωμοσύνης διάρκειας τεσσάρων εβδομάδων, στη βελτίωση της αυτοδιαχείρισης, των συμπεριφορών υγείας, της ψυχικής ευεξίας και συνολικά της ποιότητας ζωής ατόμων με σακχαρώδη διαβήτη. Στη μελέτη συμμετείχαν σαράντα άτομα ηλικίας 40-90 ετών, τα οποία παρακολούθησαν τέσσερις εβδομαδιαίες συναντήσεις και συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια σε δύο χρονικά σημεία, πριν και μετά την παρέμβαση. Τα εργαλεία αξιολόγησης περιλάμβαναν δημογραφικά και ανθρωπομετρικά στοιχεία, δεδομένα υγείας και συννοσηροτήτων, καθώς και συγκεκριμένους δείκτες ψυχικής υγείας και ευεξίας, όπως το αντιληπτό στρες (PSS-10), τη συναισθηματική ζωτικότητα, την ποιότητα ύπνου, τη ψυχική ευεξία (MHC-FF) και την ευγνωμοσύνη (GQ-6). Η ομάδα παρέμβασης παρουσίασε στατιστικά σημαντικές αυξήσεις στις Υγιεινές/Ανθυγιεινές Σηνήθειες (2,56 → 2,75 , p=0,003) στη Συναισθημετική Ζωτικότητα (3,08 → 3,25, p=0,007), στην Ψυχική Ευημερία (4,20 → 4,35, p=0,007) και στα Θετικά Συναισθήματα (3,30 → 3,65, p=0,004), καταδεικνύοντας την αποτελεσματικότητα της παρέμβασης ευγνωμοσύνης. Η ομάδα ελέγχου εμφάνισε περιορισμένες αλλά στατιστικά σημαντικές βελτιώσεις στις Υγιεινές/Ανθυγιεινές Συνήθειες (2,49 → 2,63, p=0,029), στο Κοινωνικό Νόημα (3,55 → 3,75, p=0,046) και στην ευγνωμοσύνη (5,90 → 6,10, p=0,046). Συνολικά, τα ευρήματα υποστηρίζουν τη θετική επίδραση παρεμβάσεων ευγνωμοσύνης στη βελτίωση της αυτοδιαχείρισης, των συμπεριφορών υγείας και της ψυχικής ευεξίας των ατόμων με σακχαρώδη διαβήτη, αναδεικνύοντας τη σημασία εφαρμογής οικονομικά αποδοτικών παρεμβάσεων προαγωγής της ψυχικής υγείας σε κοινοτικό επίπεδο.

The rapidly increasing prevalence of diabetes mellitus in recent years, particularly in middle- and low-income countries, has negatively affected patients’ quality of life, increased mortality and placed a substantial burden on healthcare systems. A key factor in the effective management of the disease and its consequences is self-management, which is influenced by interacting psychological and behavioral factors. The aim of the present study is to evaluate the effectiveness of a four-week gratitude journaling intervention in improving self-management, health behaviors, psychological well-being and overall quality of life among individuals with diabetes. The study included 40 participants aged 40 to 90 years, who attended four weekly sessions and completed questionnaires at two time points, before and after the intervention. The assessment tools included demographic and anthropometric characteristics, health status and comorbidities, as well as specific indicators of mental health and well-being, namely perceived stress (PSS-10), emotional vitality, sleep quality, psychological well-being (MHC-SF) and gratitude (GQ-6). The intervention group showed statistically significant increases in emotional vitality (3.08→3.25, p = 0.007), healthy/unhealthy habits (2.56→2.75, p = 0.003), psychological well-being (4.20→4.35, p = 0.007) and positive affect (3.30→3.65, p = 0.004), indicating greater effectiveness of the intervention. The control group demonstrated limited but statistically significant improvements in healthy/unhealthy habits (2.49→2.63, p = 0.029), social meaning (3.55→3.75, p = 0.046) and gratitude (5.90→6.10, p = 0.046). Overall, the findings provide evidence for the beneficial role of gratitude-based interventions in enhancing diabetes self-management, health behaviors, and psychological well-being, highlighting the value of cost-effective, community-based mental health promotion strategies.