The aim of this thesis is to examine the extent to which the protection framework of the Istanbul Convention is applied in Greece, specifically for the prevention and response to sexual and gender-based violence (SGBV) against women with a refugee and migrant profile. This is achieved through the theoretical reference of both the international and the European and national legal framework, combined with empirical findings. More specifically, the research was based on qualitative methodology, specifically on semi-structured meetings of professionals in the field (psychologists, social workers and executives of Non-Governmental Organizations). The aim was to clearly capture the effectiveness of protection mechanisms in Greece.

The findings of the research highlight several institutional gaps that mainly appear as a gap between theory and practice. Greece, despite its commitments at the international and European level, seems to remain inadequate in terms of implementation, since protection appears fragmented and incomplete. More specifically, there appear to be issues related to the recognition of vulnerability, understaffing of services, inadequate training of professionals, inadequate implementation of language support, shifting of responsibilities for implementation to NGOs, and inadequate data collection of SGBV incidents. Furthermore, sexual and gender-based violence is portrayed as a continuous phenomenon, running through all stages of the migration experience, from the country of origin to the host country, with particular weaknesses of the system at this level as well.

The study concludes that the problem is not only the formal compliance or any change in the legal framework, but more its systematic implementation in the field. This means that for the protection of refugees and migrants, there is an immediate need for substantial institutional implementation of commitments and laws.

Στόχος της παρούσης διπλωματικής εργασίας, είναι να εξετάσει το πόσο εφαρμόζεται στην Ελλάδα το πλαίσιο προστασίας τη Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης, συγκεκριμένα για την πρόληψη και αντιμετώπιση της σεξουαλικής και έμφυλης βίας σε βάρος γυναικών με προσφυγικό και μεταναστευτικό προφίλ. Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από την θεωρητική αναφορά τόσο του διεθνούς όσο και του ευρωπαϊκού και εθνικού νομικού πλαισίου, σε συνδυασμό με εμπειρικά ευρήματα. Πιο συγκεκριμένα, η έρευνα βασίστηκε στην ποιοτική μεθοδολογία, συγκεκριμένα σε ημιδομημένες συνεντεύξεις επαγγελματιών του πεδίου (ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί και στελέχη Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων). Στόχος ήταν να αποτυπωθεί με σαφήνεια η αποτελεσματικότητα των μηχανισμών προστασίας, στην Ελλάδα.

Τα ευρήματα της έρευνας αναδεικνύουν αρκετά θεσμικά κενά που κυρίως εμφανίζονται ως διάσταση μεταξύ της θεωρίας με την πράξη. Η Ελλάδα, παρά τις δεσμεύσεις της σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο, φαίνεται να παραμένει ανεπαρκής ως προς την εφαρμογή, αφού η προστασία παρουσιάζεται αποσπασματική και ελλιπής. Επίσης, η σεξουαλική και έμφυλη βία αποτυπώνεται ως ένα συνεχές φαινόμενο, που διατρέχει όλα τα στάδια της μεταναστευτικής εμπειρίας, από την χώρα καταγωγής έως και τη χώρα υποδοχής, με ιδιαίτερες αδυναμίες του συστήματος και σε αυτό το επίπεδο.

Η μελέτη καταλήγει στο ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο η τυπική συμμόρφωση ή η οποιαδήποτε αλλαγή του νομικού πλαισίου, αλλά περισσότερο η συστηματική εφαρμογή του στο πεδίο. Αυτό σημαίνει ότι για την προστασία των προσφυγισσών και των μεταναστριών είναι άμεση η ανάγκη ουσιαστικής θεσμικής εφαρμογής των δεσμεύσεων και των νόμων.