This paper examines the Greek-Turkish differences in the Aegean from the rise of Konstantinos Karamanlis to the leadership of the Greek government in July 1974 until 1981. The political climate of Greek-Turkish relations is highlighted in the context of the participation of Greece and Turkey in the North Atlantic Treaty Organization (NATO). Within the framework of NATO, the role of the foreign factor, especially the United States of America (USA), was decisive in the development of Greek-Turkish relations. Since the summer of 1974, after the Turkish invasion of Cyprus, diplomatic contacts between Greece and Turkey began and the latter raised the full range of its demands for the Aegean. The Turkish revisionist policy of the Aegean status quo is one of the most important problems of Greek foreign policy, which the Karamanlis government was called upon to manage during the disputed period. The existing differences between the two neighboring states on the Aegean concerned issues on which there was a conflict of national interests and the positions between them were incompatible. The Aegean is a militarily and politically sensitive region. The status of the Aegean that was disputed by Turkey is related to the delimitation of parts of the Greek continental shelf of the Aegean and the Greek territorial sea, mainly in the Eastern Aegean region. At the same time, it concerns the limits of Greek airspace and the limits of responsibility of operational control within the framework of NATO. Finally, the differences between Greece and Turkey around these issues were distinguished by their complex nature, both from a political and legal perspective.

   Στην παρούσα εργασία εξετάζονται οι ελληνοτουρκικές διαφορές στο Αιγαίο από την άνοδο του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην ηγεσία της ελληνικής κυβέρνησης τον Ιούλιο του 1974 μέχρι το 1981. Αναδεικνύται το πολιτικό κλίμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων στο πλαίσιο της συμμετοχής της Ελλάδας και της Τουρκίας στο North Atlantic Treaty Organization (ΝΑΤΟ). Στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, καθοριστικός στην εξέλιξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων ήταν ο ρόλος του ξένου παράγοντα, ιδίως των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής (ΗΠΑ). Από το καλοκαίρι 1974, μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, άρχισαν οι διπλωματικές επαφές ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία και η τελευταία έθεσε όλο το φάσμα των αιτημάτων της για το Αιγαίο. Η τουρκική αναθεωρητική πολιτική του status quo του Αιγαίου ανάγεται σε ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, που κλήθηκε να διαχειριστεί η κυβέρνηση του Καραμανλή κατά την επίμαχη περίοδο. Οι υπάρχουσες διαφορές των δύο όμορων κρατών για το Αιγαίο αφορούσαν ζητήματα επί των οποίων υπήρξε σύγκρουση των εθνικών συμφερόντων και οι μεταξύ τους θέσεις ήταν ασυμβίβαστες. Το Αιγαίο αποτελεί μία στρατιωτικά και πολιτικά ευαίσθητη περιοχή. Το καθεστώς του Αιγαίου που αμφισβητήθηκε από την Τουρκία σχετίζεται με την οριοθέτηση τμημάτων της ελληνικής υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου και της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης, κυρίως στην περιοχή του Ανατολικού Αιγαίου. Παράλληλα, αφορά τα όρια του ελληνικού εναέριου χώρου και τα όρια ευθύνης του επιχειρησιακού ελέγχου στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Τέλος, οι διαφορές Ελλάδας-Τουρκίας γύρω από αυτά τα ζητήματα διακρίθηκαν για τον σύνθετο χαρακτήρα τους, τόσο  από πολιτικής, όσο και από νομικής σκοπιάς.