Ce mémoire s’attache à analyser l’apport des outils numériques, en particulier les TICE et les jeux sérieux, dans l’enseignement du français langue étrangère (FLE). Son objectif principal est d’examiner les perceptions d’enseignants exerçant en Grèce, au sein des Lycées publics et privés, quant aux avantages et aux limites liés à l’intégration de ces technologies dans leurs pratiques pédagogiques. Dans un premier temps, l’étude propose un cadre théorique définissant les notions de TICE et de jeux sérieux dans le contexte d’une classe de FLE, tout en mettant en lumière l’évolution du rôle de l’enseignant1 à l’ère numérique. Il s’agit notamment d’identifier les bénéfices potentiels pour les apprenants du secondaire en Grèce, tels que l’accroissement de la motivation, la participation active ou encore la dédramatisation de l’erreur, tout en soulignant les défis persistants, parmi lesquels les contraintes techniques, les enjeux institutionnels ou les difficultés de gestion de classe. Enfin, les données issues d’une enquête par questionnaire permettent d’évaluer l’impact réel de ces technologies sur les pratiques enseignantes et d’esquisser des pistes de réflexion pour leur intégration raisonnée et durable dans des contextes éducatifs variés.

Η παρούσα έρευνα επιδιώκει να αναλύσει τη συμβολή των ψηφιακών εργαλείων, και ειδικότερα των Τεχνολογιών της Πληροφορίας και της Επικοινωνίας (ΤΠΕ) και των σοβαρών παιχνιδιών, στη διδασκαλία της γαλλικής ως ξένης γλώσσας. Κύριος στόχος της είναι να εξετάσει τις αντιλήψεις εκπαιδευτικών που εργάζονται στην Ελλάδα, τόσο σε δημόσια όσο και σε ιδιωτικά λύκεια, σχετικά με τα πλεονεκτήματα και τους περιορισμούς που συνδέονται με την ενσωμάτωση αυτών των τεχνολογιών στις διδακτικές τους πρακτικές. Αρχικά, η μελέτη προτείνει ένα θεωρητικό πλαίσιο το οποίο ορίζει τις έννοιες των ΤΠΕ και των σοβαρών παιχνιδιών στο πλαίσιο μιας τάξης γαλλικής ως ξένης γλώσσας, αναδεικνύοντας παράλληλα την εξέλιξη του ρόλου του/της εκπαιδευτικού στη ψηφιακή εποχή. Στόχος είναι να εντοπιστούν τα πιθανά οφέλη για τους μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα, όπως η αύξηση της κινητοποίησης, η ενεργή συμμετοχή και η αποδραματοποίηση του λάθους, ενώ παράλληλα επισημαίνονται οι διαρκείς προκλήσεις, μεταξύ των οποίων οι τεχνικοί περιορισμοί, τα θεσμικά ζητήματα και οι δυσκολίες διαχείρισης της τάξης. Τέλος, τα δεδομένα που προέκυψαν από την έρευνα που πραγματοποιήθηκε με μεθοδολογικό εργαλείο το ερωτηματολόγιο, επιτρέπουν την αξιολόγηση της πραγματικής επίδρασης αυτών των τεχνολογιών στις διδακτικές πρακτικές και τη διατύπωση προτάσεων για την ορθολογική και βιώσιμη ενσωμάτωσή τους σε ποικίλα εκπαιδευτικά περιβάλλοντα.