Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη διαχρονική εξέλιξη του αρχαιολογικού χώρου της Δωδώνης ως πεδίου συγκρότησης συλλογικής μνήμης και ταυτότητας, εστιάζοντας στη μετάβαση από την αρχαιότητα στη μετα-νεοτερικότητα. Κεντρικός άξονας της μελέτης είναι η δράση του Κώστα Φρόντζου και της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών (Ε.Η.Μ.) κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Μέσα από την αναβίωση του αρχαίου δράματος και τη θεσμοθέτηση των Δωδωναίων, ο Φρόντζος λειτούργησε ως οραματιστής που επανένταξε το μνημείο στο σύγχρονο κοινωνικό γίγνεσθαι. Η εργασία αναλύει πώς η Δωδώνη μετασχηματίστηκε από ένα σιωπηλό αρχαιολογικό πεδίο σε «τόπο μνήμης» (lieu de mémoire) και πεδίο συμμετοχικής χωρικότητας. Η διαδικασία αυτή εντάσσεται στην ευρύτερη πολιτισμική γεωγραφία της Ηπείρου, μιας περιοχής όπου η μνήμη εγγράφεται στο ανάγλυφο του τοπίου μέσα από αλλεπάλληλες ιστορικές διαστρωματώσεις. Υπό το πρίσμα της θεωρητικής τεκμηρίωσης του εθνισμού και της πολιτισμικής μνήμης, αναδεικνύεται η συμβολή του Φρόντζου και της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας στη συγκρότηση μιας πολυφωνικής ελληνικότητας με διεθνή προσανατολισμό. Τέλος, η έρευνα καταθέτει μια καινοτόμο πρόταση πολιτιστικής διαχείρισης· το μοντέλο του «Ζωντανού Εργοταξίου». Αντλώντας πρότυπα από τη διεθνή πρακτική (Göbekli Tepe), προτείνεται η μετουσίωση της εσωτερικής αρχαιολογικής διαδικασίας σε  βιωματική εμπειρία. Πρόκειται για ένα συμπληρωματικό μοντέλο που, αντί της συνήθους φυγόκεντρης εξωστρέφειας, εισηγείται μια πυρηνική και αυτοαναφορική προσέγγιση, η οποία εστιάζει στον ίδιο τον λειτουργικό πυρήνα του μνημείου. Φιλοδοξεί  έτσι να μετουσιώσει την εσωτερική, «αθέατη» αρχαιολογική διαδικασία σε μια σύγχρονη, βιώσιμη και συμμετοχική εμπειρία. Στόχος είναι η μετατροπή του αρχαιολογικού έργου σε κύριο έκθεμα, προκειμένου η Δωδώνη να καταστεί ένας πόλος διεθνούς ακτινοβολίας και έλξης, συνδέοντας τη βιωματική θέαση με τη βιώσιμη ανάπτυξη στην ψηφιακή εποχή.

This master’s thesis examines the diachronic evolution of the archaeological site of Dodona as a field for the formation of collective memory and identity, with a particular focus on the transition from antiquity to post-modernity. The central axis of the study is the postwar activity of Kostas Frontzos and the Society for Epirotic Studies (“E.H.M.”). Through the revival of ancient drama and the institutionalization of the “Dodonaia” festival, Frontzos acted as a visionary figure who reintegrated the monument into contemporary social life. The thesis analyzes how Dodona was transformed from a silent archaeological field into a “site of memory” (lieu de mémoire) and a space of participatory spatiality. This process is situated within the broader cultural geography of Epirus, a region in which memory is inscribed into the relief of the landscape through successive historical stratifications. Through the theoretical substantiation of nationalism and cultural memory, the study highlights the contribution of Frontzos and the Archaeological Service to the formation of a polyphonic Greek identity with an international orientation. Finally, the research advances an innovative proposal for cultural heritage management: the “Living Construction Site” model. Drawing on examples from international practice (Göbekli Tepe), it proposes the transformation of the internal archaeological process into an experiential mode of engagement. This complementary model departs from the conventional centrifugal logic of outward-facing display and instead advocates a core-centered, self-referential approach focused on the monument’s functional nucleus. It thus aspires to translate the internal, “invisible” archaeological process into a contemporary, sustainable, and participatory experience. The ultimate aim is to elevate archaeological work itself into the primary exhibit, enabling Dodona to emerge as a site of international prominence and attraction, linking experiential perception with sustainable development in the digital era.