Η παρούσα διπλωματική διερευνά πώς αναπαρίσταται το τερατώδες στην ευρωπαϊκή γοτθική λογοτεχνία και πώς το «τέρας» δεν περιορίζεται σε μια λειτουργία πρόκλησης τρόμου, αλλά εξελίσσεται ως αφηγηματικός και ιδεολογικός μηχανισμός που συμπυκνώνει συλλογικούς φόβους, κοινωνικές εντάσεις, καταπιεσμένες ορμές και υπαρξιακά αδιέξοδα. Στο θεωρητικό μέρος, σκιαγραφείται το ιστορικό και αισθητικό πλαίσιο του γοτθικού (ρομαντισμός, μυστήριο, υπερφυσικό και φανταστικό, νεογοτθική αναβίωση) και παρουσιάζεται το τερατώδες ως δομικό στοιχείο της αφήγησης μέσα από τους τρόπους εισόδου και παρουσίασής του, τη δυναμική «τέρατος-ήρωα», τον υβριδισμό και τη μεταμόρφωση, καθώς και τις αντιδράσεις των χαρακτήρων που κινητοποιούν την πλοκή και καθορίζουν την ηθική της ανάγνωση. Στο ερμηνευτικό μέρος, εφαρμόζεται συγκριτική/αντιπαραβολική μεθοδολογία σε τέσσερα εμβληματικά έργα του 19ου αιώνα: τον Φράνκενσταϊν της Mary Shelley, την Παναγία των Παρισίων του Victor Hugo, την Παράξενη Υπόθεση του Δρ. Τζέκυλ και του κ. Χάιντ του R. L. Stevenson και τον Δράκουλα του Bram Stoker. Η σύγκριση αναδεικνύει τη μετατόπιση του τρόμου από το εξωτερικό/υπερβατικό προς το εσωτερικό/ανθρώπινο και φωτίζει τη σχέση του τερατώδους με την ύβρη της επιστήμης, τον κοινωνικό αποκλεισμό, τον διχασμό της ταυτότητας και τη μεταδοτική, απειλητική ετερότητα. Παράλληλα εξετάζονται οι χωρικές και σωματικές σημάνσεις του γοτθικού, καθώς και η γλώσσα με την οποία περιγράφεται η απόκλιση, ώστε να φανεί πώς η κοινότητα κατασκευάζει το τερατώδες. Το τέρας λειτουργεί, εν τέλει, ως καθρέφτης της νεωτερικότητας, αποκαλύπτοντας τα όρια του ανθρώπινου, της ηθικής και της κοινότητας. Τέλος, το δημιουργικό μέρος συνεχίζει τη διερεύνηση μέσα από πρωτότυπα διηγήματα γοτθικού ύφους, όπου το τερατώδες εμφανίζεται ως αμφισημία, απουσία, μεταιχμιακή επιστροφή ή/και κοινωνικά κατασκευασμένη απειλή, επιδιώκοντας την παραγωγή τρόμου αλλά και μια μορφή κάθαρσης ή λύτρωσης.

This master’s dissertation investigates how monstrosity is represented in European Gothic literature and how the “monster” is not confined to the function of eliciting fear, but operates as a narrative and ideological mechanism that condenses collective anxieties, social tensions, repressed drives, and existential impasses. The theoretical section outlines the historical and aesthetic framework of the Gothic (Romanticism, mystery, the supernatural and the fantastic, and the Gothic revival) and approaches monstrosity as a structural element of narrative through its modes of entrance and presentation, the dynamics of the “monster-hero,” hybridity and metamorphosis, as well as the characters’ reactions that propel the plot and shape the ethics of reading. The interpretive  section applies a comparative methodology to four emblematic nineteenth-century works: Mary Shelley’s Frankenstein, Victor Hugo’s The Hunchback of Notre-Dame, R. L. Stevenson’s Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde, and Bram Stoker’s Dracula. The comparison highlights the shift of Gothic terror from the external/transcendent to the internal/human and illuminates the relationship between monstrosity and scientific hubris, social exclusion, divided identity, and contagious, threatening otherness. At the same time, the thesis examines Gothic spatial and corporeal markers, as well as the language through which deviation is described, in order to show how monstrosity is constructed by the community. Ultimately, the monster functions as a mirror of modernity, revealing the limits of the human, morality, and the social body. Finally, the creative section extends the inquiry through original Gothic-style short stories, in which monstrosity often appears as ambiguity, absence, liminal return, and/or a socially constructed threat, aiming to generate terror while also offering a form of catharsis or redemption.