Η παρούσα εργασία εξετάζει πώς τα ελληνικά δικαστήρια διαχειρίστηκαν υποθέσεις σεξουαλικής παρενόχλησης την περίοδο 2014–2025, με έμφαση στον τρόπο με τον οποίο ο δικαστικός λόγος κατασκευάζει, ερμηνεύει και αξιολογεί τις μαρτυρίες των εμπλεκομένων. Αντί να επικεντρώνεται στην ορθότητα της νομικής υπαγωγής, η μελέτη εφαρμόζει ποιοτική και γλωσσική ανάλυση σε 21 επιλεγμένες δικαστικές αποφάσεις από το ποινικό, αστικό και εργατικό δίκαιο, εστιάζοντας στο πώς τα δικαστήρια αφηγούνται τα πραγματικά περιστατικά, αιτιολογούν τις κρίσεις τους και αποδίδουν αξιοπιστία στα πρόσωπα που καταθέτουν.

Η ανάλυση εντάσσεται στο ευρύτερο θεσμικό και κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο, λαμβάνοντας υπόψη τις νομοθετικές μεταρρυθμίσεις των τελευταίων ετών (Ν. 4619/2019 και Ν. 4808/2021) καθώς και την επίδραση του κινήματος #MeToo στην ελληνική δημόσια σφαίρα. Αντλώντας από τη φεμινιστική θεωρία του δικαίου και τη φεμινιστική επιστημολογία, η εργασία εξετάζει πώς η γλώσσα των αποφάσεων μπορεί να αναπαράγει ή να αντιστέκεται σε έμφυλες σχέσεις εξουσίας και κοινωνικές ανισότητες.

Τα ευρήματα αποκαλύπτουν ότι, παρά τις θεσμικές τομές και τη δημόσια ευαισθητοποίηση, εξακολουθεί να υπάρχει χάσμα μεταξύ του νομοθετικού πλαισίου και του τρόπου με τον οποίο εκφέρεται ο δικαστικός λόγος. Στερεότυπα, πρακτικές δευτερογενούς θυματοποίησης και αμφισβήτηση της αξιοπιστίας των θυμάτων συνιστούν επαναλαμβανόμενα μοτίβα που αναδεικνύουν την ανάγκη για έναν πιο έμφυλα ευαίσθητο και αναστοχαστικό τρόπο απονομής της δικαιοσύνης.

Η εργασία καταλήγει με προτάσεις πολιτικής που ευθυγραμμίζονται με την κατεύθυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την πρόληψη του φαινομένου της σεξουαλικής παρενόχλησης, και όχι μόνο για την καταστολή ή την αποκατάσταση των συνεπειών. Οι προτάσεις εστιάζουν στη δημιουργία ασφαλέστερων θεσμικών πλαισίων και στην καλλιέργεια αντιλήψεων μηδενικής ανοχής, μέσω θετικών νομικών και εκπαιδευτικών μέτρων.

This thesis investigates how Greek courts handle cases of sexual harassment between 2014 and 2025, with a particular focus on the way judicial reasoning constructs, interprets, and evaluates the testimonies of those involved. Rather than assessing the legal correctness of court decisions, the study employs a qualitative and linguistic analysis of 21 selected rulings in criminal, civil, and labor law, examining how courts narrate the facts, justify their conclusions, and address the credibility of witnesses in harassment cases.

The analysis is situated within the broader institutional and socio-political context, taking into account recent legal reforms (Laws 4619/2019 and 4808/2021) and the impact of the #MeToo movement in Greece. Drawing on feminist legal theory and epistemology, the thesis explores how judicial language may reproduce or resist gender-based power dynamics, highlight or obscure structural inequality, and shape the victim’s experience of justice.

The findings reveal that despite legislative progress and increased public awareness, there remains a significant gap between the law’s intent and the actual discourse used in court decisions. Recurring patterns such as victim-blaming, judicial stereotyping, and secondary victimization point to the need for a more reflective and gender-sensitive judicial approach.

Building on these insights, the thesis concludes with policy suggestions that align with the European Union’s emphasis on the prevention of sexual harassment rather than solely its punishment or the reparation of harm. These proposals aim to foster safer institutional environments and promote a culture of zero tolerance through proactive legal and educational measures.