Η παρούσα μελέτη εξετάζει τη ζωή και το έργο της Emily Dickinson, μιας αινιγματικής ποιήτριας που μεταγενέστερα αποκαλέστηκε «Μύθος του Amherst». Παρότι έζησε απομονωμένη και παρέμεινε σχεδόν άγνωστη όσο ζούσε, αναδείχθηκε μετά θάνατον σε μία από τις σημαντικότερες φωνές της αμερικανικής ποίησης. Η διάσωση των χειρογράφων της αποκάλυψε ένα ριζοσπαστικό ποιητικό σύμπαν, όπου η αλήθεια εκφράζεται έμμεσα, μέσα από σύμβολα, παράδοξα και αντισυμβατική γραμματική. Στόχος της μελέτης είναι να διερευνηθεί ο τρόπος με τον οποίο η Dickinson μετασχηματίζει την πίστη, την αμφιβολία και τη θνητότητα σε ποιητικό λόγο, μέσα στο ιστορικό και πολιτισμικό πλαίσιο του 19ου αιώνα, όπως αυτό αποτυπώνεται στα ποιήματα και στις επιστολές της. Μέσα από την κριτική ανάλυση πρωτογενών και δευτερογενών πηγών, αναδεικνύεται μια ρηξικέλευθη δημιουργός που υπερβαίνει τα στερεότυπα της εποχής και μετατρέπει την αμφιθυμία σε δημιουργική δύναμη, ενώ η ποίησή της συνεχίζει να προσκαλεί τον αναγνώστη σε διαρκή αναμέτρηση με το άγνωστο.

This study examines the life and work of Emily Dickinson, an enigmatic poet who was later referred to as the “Myth of Amherst.” Although she lived in seclusion and remained almost unknown during her lifetime, she emerged posthumously as one of the most significant voices in American poetry. The preservation of her manuscripts revealed a radical poetic universe in which truth is expressed indirectly, through symbols, paradoxes, and unconventional grammar. The aim of this study is to explore how Dickinson transforms faith, doubt, and mortality into poetic expression, within the historical and cultural framework of the nineteenth century, as reflected in her poems and letters. Through the critical analysis of primary and secondary sources, Dickinson is revealed as an innovative and boundary-breaking creator who transcends the stereotypes of her time and converts ambivalence into a creative force, while her poetry continues to invite readers into a constant encounter with the unknown.