This study is an attempt to shed light on the practices teachers in secondary education use regarding the right to participation, the right to non-discrimination and the right to preserve cultural and linguistic identity for students with migrant and refugee backgrounds. Even though there are legal frameworks enacted by UNESCO and UN Convention on the rights of the Child (UNCRC), there are ongoing gaps in the actual implementation of these rights in secondary education. Based on the theoretical frameworks of Tomasevski’s (2001) 4-A Scheme and Freire’s (1970) Critical Pedagogy, this paper investigates how these interrelated rights are addressed by the educators, the obstacles and the challenges faced by the teachers and how they are limited by constraints. This paper uses qualitative research methods, semi-structured interviews with four educators and two principals and eight classroom observations in urban secondary schools in Aspropyrgos, Attica. Findings show experiential knowledge about children’s rights, functional participation, discrimination practices through low expectations and selective attention and also, superficial cultural and linguistic identity recognition. The research proves that teacher’s agency is essential to the realization of rights due to lack of institutional support, exam pressure and curriculum demands. The findings contribute to educational policies that aim to enhance the implementation of the child rights in the classroom, the linguistic and cultural identity, supporting meaningful participation and minimizing discrimination of students with migrant and refugee backgrounds in diverse settings of secondary education.

Η παρούσα έρευνα στοχεύει να ρίξει φως στις πρακτικές που χρησιμοποιούν οι εκπαιδευτικοί στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση σχετικά με το δικαίωμα στη συμμετοχή, το δικαίωμα στη μη διάκριση και το δικαίωμα διατήρησης της πολιτιστικής και γλωσσικής ταυτότητας των μαθητών με μεταναστευτικό και προσφυγικό υπόβαθρο. Παρόλο που υπάρχουν νομικά πλαίσια που έχουν θεσπιστεί από την UNESCO και τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού (UNCRC), υπάρχουν συνεχή κενά στην πραγματική εφαρμογή αυτών των δικαιωμάτων στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Με βάση τα θεωρητικά πλαίσια του μοντέλου 4-Α της Tomasevski (2001) και της Κριτικής Παιδαγωγικής του Freire (1970), η παρούσα εργασία διερευνά πώς αντιμετωπίζονται αυτά τα αλληλένδετα δικαιώματα από τους εκπαιδευτικούς, τα εμπόδια και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν και πώς περιορίζονται από εμπόδια. Η εργασία χρησιμοποιεί ποιοτικές ερευνητικές μεθόδους, ημι-δομημένες συνεντεύξεις με τέσσερις εκπαιδευτικούς και δύο διευθυντές και οκτώ παρατηρήσεις σε τάξεις σε αστικά δευτεροβάθμια σχολεία στον Ασπρόπυργο της Αττικής. Τα ευρήματα δείχνουν βιωματική γνώση σχετικά με τα δικαιώματα των παιδιών, λειτουργική συμμετοχή, πρακτικές διακρίσεων μέσω χαμηλών προσδοκιών και επιλεκτικής προσοχής, καθώς και επιφανειακή αναγνώριση πολιτιστικής και γλωσσικής ταυτότητας. Η έρευνα αποδεικνύει ότι η εμπλοκή του εκπαιδευτικού είναι απαραίτητη για την υλοποίηση των δικαιωμάτων λόγω έλλειψης θεσμικής υποστήριξης, πίεσης από τις εξετάσεις και απαιτήσεων του προγράμματος σπουδών. Τα ευρήματα συμβάλλουν σε εκπαιδευτικές πολιτικές που στοχεύουν στην ενίσχυση της εφαρμογής των δικαιωμάτων του παιδιού στην τάξη, της γλωσσικής και πολιτιστικής ταυτότητας, υποστηρίζοντας την ουσιαστική συμμετοχή και ελαχιστοποιώντας τις διακρίσεις εις βάρος μαθητών με μεταναστευτικό και προσφυγικό υπόβαθρο σε ποικίλα περιβάλλοντα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.