Η παρούσα εργασία εξετάζει τη δυστοπική λογοτεχνία ως μορφή κοινωνικού, πολιτικού και ηθικού σχολιασμού, με κεντρικό άξονα το μυθιστόρημα Εξαίσιο Πτώμα της Αγκουστίνα Μπαστερρίκα. Στόχος της έρευνας είναι αφενός η θεωρητική χαρτογράφηση της δυστοπίας ως είδους και αφετέρου η εις βάθος ανάλυση του συγκεκριμένου έργου μέσα από οικοκριτική και βιοηθική οπτική, καθώς και η διερεύνηση των δυνατοτήτων δημιουργικής μεταφοράς του στον κινηματογράφο μέσω σεναρίου.
Στο θεωρητικό μέρος, η εργασία παρουσιάζει τον ορισμό και την ιστορική εξέλιξη της δυστοπίας, τις βασικές κατηγορίες της με βάση το είδος εξουσίας και τη μορφή αφήγησης, καθώς και τη λειτουργία της ως κριτικού μηχανισμού απέναντι στις σύγχρονες κοινωνικές και πολιτικές παθογένειες. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη σύγχρονη κοινωνική και βιοηθική δυστοπία, όπου η εξουσία δεν ασκείται αποκλειστικά μέσω αυταρχικών θεσμών, αλλά κανονικοποιείται μέσα από την καθημερινότητα, την κατανάλωση και τη συλλογική συνενοχή.
Στο αναλυτικό μέρος, το Εξαίσιο Πτώμα προσεγγίζεται ως χαρακτηριστικό παράδειγμα κριτικής δυστοπίας, όπου η οικολογική καταστροφή λειτουργεί ως αφετηρία για την πλήρη απανθρωποποίηση του κοινωνικού συστήματος. Η εργασία αναδεικνύει πώς το μυθιστόρημα αποδομεί τον ανθρωποκεντρισμό, μετατρέποντας το ανθρώπινο σώμα σε εμπόρευμα και αποκαλύπτοντας τη βιοπολιτική διάσταση της σύγχρονης κατανάλωσης. Παράλληλα, αναλύονται η αφηγηματική δομή, η πλοκή, ο χαρακτήρας του ήρωα και το ύφος του έργου, με βάση τη θεωρία της σεναριακής αφήγησης.
Στο δημιουργικό μέρος, η εργασία προτείνει μια ερμηνευτική/δημιουργική μεταφορά του μυθιστορήματος σε σενάριο κινηματογραφικής ταινίας, αξιοποιώντας τα αφηγηματικά και οπτικά μέσα του κινηματογράφου. Τα αποτελέσματα της έρευνας καταδεικνύουν ότι το Εξαίσιο Πτώμα αποτελεί ένα πολυεπίπεδο έργο που συνομιλεί ουσιαστικά με τις σύγχρονες ανησυχίες γύρω από την οικολογία, τη βιοηθική και την απώλεια της ενσυναίσθησης, ενώ παράλληλα προσφέρεται γόνιμα για δημιουργική διασκευή σε άλλο μέσο.

This thesis examines dystopian literature as a form of social, political, and ethical commentary, focusing on Cadáver Exquisito (Tender is the Flesh) by Agustina Bazterrica. The aim of the study is twofold: first, to provide a theoretical mapping of dystopia as a literary genre, and second, to offer an in-depth analysis of Bazterrica’s novel through an ecocritical and bioethical perspective, while also exploring the possibilities of its creative adaptation into a film screenplay.
The theoretical section outlines the definition and historical development of dystopia, its major typologies based on forms of power and narrative purpose, and its function as a critical mechanism addressing contemporary social and political anxieties. Particular emphasis is placed on the notion of social and bioethical dystopia, in which power is not exercised solely through authoritarian institutions but is normalized through everyday practices, consumption, and collective complicity.
The analytical section approaches Cadáver Exquisito as a representative example of critical dystopia, where ecological collapse serves as the starting point for the complete dehumanization of the social system. The study demonstrates how the novel deconstructs anthropocentrism by transforming the human body into a commodity, thereby exposing the biopolitical dimensions of modern consumption. In addition, the thesis examines the narrative structure, plot, characterization, and stylistic features of the novel through the lens of screenplay theory.
The creative component of the thesis proposes an interpretive and creative adaptation of the novel into a feature film screenplay, making use of the visual and narrative tools of cinema. The findings of the research indicate that Cadáver Exquisito is a
multilayered work that meaningfully engages with contemporary concerns surrounding ecology, bioethics, and the erosion of empathy, while also lending itself productively to creative adaptation in another medium.