Η παρούσα εργασία εξετάζει τη μετάβαση από την ηλεκτρονική στην ψηφιακή διακυβέρνηση και την εφαρμογή της στον τομέα της εθνικής άμυνας, με έμφαση στις θεσμικές, διοικητικές και τεχνολογικές διαστάσεις της κυβερνοασφάλειας. Αφετηρία της ανάλυσης αποτελεί η εννοιολογική αποσαφήνιση της ηλεκτρονικής και της ψηφιακής διακυβέρνησης, καθώς και η ανάδειξη των συνταγματικών και κανονιστικών τους βάσεων στο ελληνικό και ευρωπαϊκό δίκαιο. Ιδιαίτερη βαρύτητα αποδίδεται στο θεσμικό πλαίσιο που διαμορφώνεται μέσω του Κώδικα Ψηφιακής Διακυβέρνησης, της εθνικής νομοθεσίας για την κυβερνοασφάλεια και, ιδίως, της ενσωμάτωσης της Οδηγίας NIS II στην ελληνική έννομη τάξη.

Στο πλαίσιο αυτό, αναλύεται το ανανεωμένο κανονιστικό πλαίσιο που εισάγεται με τους νόμους 5086/2024 και 5160/2024, οι οποίοι ενισχύουν τον ρόλο της Εθνικής Αρχής Κυβερνοασφάλειας, επεκτείνουν το πεδίο εφαρμογής των υποχρεώσεων ασφάλειας και εισάγουν αυστηρότερα μέτρα διαχείρισης κινδύνων και λογοδοσίας. Η εργασία αναδεικνύει τις ιδιαίτερες προκλήσεις που εμφανίζονται στον τομέα της εθνικής άμυνας, όπου η ψηφιακή διακυβέρνηση συνδέεται άμεσα με ζητήματα εθνικής ασφάλειας, επιχειρησιακής ετοιμότητας, διαλειτουργικότητας και προστασίας ευαίσθητων δεδομένων.

Παράλληλα, πραγματοποιείται συγκριτική ανάλυση διεθνών πρακτικών, με αναφορές σε κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στο ΝΑΤΟ, προκειμένου να αναδειχθούν διαφορετικά μοντέλα ψηφιακής ωριμότητας, θεσμικής οργάνωσης και κυβερνοανθεκτικότητας. Τα συμπεράσματα της εργασίας καταδεικνύουν ότι, παρά τη σημαντική θεσμική πρόοδο, εξακολουθούν να υφίστανται προκλήσεις που σχετίζονται με τον κατακερματισμό των ψηφιακών υποδομών, την έλλειψη συνοχής και την ανάγκη ενίσχυσης των διοικητικών και ανθρώπινων δυνατοτήτων. Τέλος, διατυπώνονται προτάσεις πολιτικής και διοικητικής μεταρρύθμισης με στόχο την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας, της ασφάλειας και της θεσμικής αξιοπιστίας της ψηφιακής διακυβέρνησης στον τομέα της εθνικής άμυνας.

This study explores the paradigm shift from e-government to digital governance within the national defence sector, focusing on the institutional, administrative, and technological dimensions of cybersecurity. The analysis begins by clarifying the conceptual distinctions between e-government and digital governance, grounded in the constitutional and regulatory frameworks of Greek and EU law. Particular emphasis is placed on the institutional pathways established by the Digital Governance Code, national cybersecurity legislation, and the transposition of the NIS II Directive into the Greek legal order.

The study examines the new regulatory regime introduced by Laws 5086/2024 and 5160/2024, which empower the National Cybersecurity Authority, broaden security obligations, and establish rigorous risk management and accountability protocols. Central to this thesis is the identification of sector-specific challenges in national defence, where digital governance is inextricably linked to operational readiness, interoperability, and the protection of sensitive data. Furthermore, a comparative analysis of international practices, drawing on EU member states and NATO frameworks, illustrates how digitalization influences models of digital maturity and cyber resilience. The findings suggest that despite significant institutional strides, persistent issues such as fragmented infrastructure and gaps in administrative capacity remain. Finally, the paper offers policy recommendations aimed at enhancing the efficiency, security, and institutional integrity of digital governance within the defence domain.