Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τον ρόλο της ψηφιακής αφήγησης στη διαμόρφωση της επιχειρησιακής κουλτούρας και στην εκπαίδευση του ανθρώπινου δυναμικού στο πλαίσιο σύγχρονων οργανισμών. Σε αντίθεση με προσεγγίσεις που αντιμετωπίζουν την ψηφιακή αφήγηση ως γενικό παιδαγωγικό εργαλείο, η μελέτη εστιάζει στη λειτουργία της εντός επιχειρησιακών περιβαλλόντων, αναδεικνύοντας τη συμβολή της στην αποκάλυψη άρρητων αξιών, κανόνων και νοημάτων που συγκροτούν την οργανωσιακή εμπειρία.

Το θεωρητικό πλαίσιο αντλεί από τις οργανωσιακές σπουδές, τη θεωρία της οργανωσιακής κουλτούρας και τη σύγχρονη βιβλιογραφία γύρω από την αφήγηση και την ψηφιακή αφήγηση. Η θεωρητική ανάλυση συμπληρώνεται από τη μελέτη τριών πρωτότυπων ψηφιακών αφηγηματικών παρεμβάσεων, οι οποίες λειτουργούν ως δημιουργικά παραδείγματα αναστοχασμού γύρω από ζητήματα επικοινωνίας, συνέπειας και ακρόασης στους οργανισμούς. Παράλληλα, αξιοποιείται μια ενδεικτική διαδικασία αξιολόγησης μέσω της κλίμακας Likert ως υποστηρικτικό εργαλείο αποτίμησης της αποδοχής της προτεινόμενης προσέγγισης.

Τα συμπεράσματα της εργασίας δείχνουν ότι η ψηφιακή αφήγηση μπορεί να λειτουργήσει ως ουσιαστικό εργαλείο κατανόησης, μάθησης και καλλιέργειας οργανωσιακής κουλτούρας, συμβάλλοντας στη γεφύρωση του χάσματος ανάμεσα στον οργανωσιακό λόγο και τη βιωμένη εμπειρία των εργαζομένων.

This thesis explores the role of in shaping organizational culture and supporting human resource development within contemporary business environments. Rather than approaching digital storytelling as a general educational tool, the study focuses on its function within organizations, emphasizing its capacity to reveal implicit values, norms, and meanings that shape everyday organizational life. Drawing on organizational culture theory, narrative approaches to organizational learning, and contemporary literature on digital storytelling, the research adopts a qualitative and interpretive perspective.

The theoretical framework is complemented by the analysis of three original digital storytelling artifacts, which function as creative narrative interventions addressing issues of communication, consistency, and listening within organizational contexts. These creative works are examined as narrative artefacts that enable reflection and sense making, rather than as instruments for direct behavioral change. Additionally, an indicative evaluative exercise based on a Likert-scale framework is employed to assess the perceived legitimacy and acceptance of the proposed approach, not as empirical validation but as a supportive analytical tool.

The findings suggest that digital storytelling can serve as a meaningful mechanism for organizational reflection, learning, and cultural awareness, particularly when integrated thoughtfully and ethically into human resource development and organizational communication practices. The thesis concludes that digital storytelling holds significant potential as a bridge between organizational discourse and lived experience, contributing to more reflective, inclusive, and human-centered organizational cultures.