Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την Ελληνική Επανάσταση του 1821 υπό το πρίσμα της διεθνούς διπλωματίας και της στάσεως των Μεγάλων Δυνάμεων, από το ξέσπασμα του Αγώνα έως την ίδρυση του ελληνικού κράτους και τη θεσμική κατοχύρωση της ανεξαρτησίας του το 1832. Η ανάλυση εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο του μεταναπολεόντειου ευρωπαϊκού συστήματος, το οποίο, μετά το 1815, συγκροτήθηκε γύρω από την αρχή της νομιμότητας, τη διατήρηση του εδαφικού status quo και τη συλλογική αντιμετώπιση των επαναστατικών κινημάτων.
Στα πρώτα έτη της Επανάστασης, το Ελληνικό Ζήτημα αντιμετωπίσθηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις ως μέρος ενός ευρύτερου επαναστατικού φαινομένου, γεγονός που οδήγησε στον θεσμικό του αποκλεισμό από το σύστημα των συνεδρίων και στην άρνηση αναγνώρισης των Ελλήνων ως δρώντος διεθνούς υποκειμένου. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στη στάση της Ρωσσίας, στις εσωτερικές της αντιφάσεις και στις διακυμάνσεις της πολιτικής της, καθώς και στον ρόλο της Αυστρίας ως βασικού θεματοφύλακα της συντηρητικής ευρωπαϊκής τάξης. Παράλληλα, αναλύεται η αρχική επιφυλακτικότητα της Μεγάλης Βρεταννίας και η σταδιακή μεταβολή της πολιτικής της, ιδίως μετά το 1822, μέσω της αναγνώρισης των Ελλήνων ως εμπολέμων και της αυξανόμενης διπλωματικής και οικονομικής εμπλοκής.
Η εργασία εξετάζει τα σχέδια διεθνούς διευθέτησης του Ελληνικού Ζητήματος, τις αποτυχίες των συνδιασκέψεων και την όξυνση των ανταγωνισμών μεταξύ των Δυνάμεων, που οδήγησαν σε μεταβολή του διεθνούς πλαισίου. Κομβική σημασία αποδίδεται στο Πρωτόκολλο της Αγίας Πετρουπόλεως, στη Συνθήκη του Λονδίνου και στη ναυμαχία του Ναυαρίνου, τα οποία σηματοδότησαν την εγκατάλειψη βασικών αρχών της Ιεράς Συμμαχίας και τη διεθνοποίηση της ένοπλης επέμβασης. Τέλος, αναλύεται η διπλωματική πορεία προς την αναγνώριση της ελληνικής ανεξαρτησίας, η χάραξη των συνόρων και η ίδρυση του ελληνικού βασιλείου, αναδεικνύοντας το Ελληνικό Ζήτημα ως προϊόν σύνθετων διεθνών διεργασιών και όχι αποκλειστικά ως αποτέλεσμα του ένοπλου Αγώνα.

The present master’s thesis examines the Greek War of Independence of 1821 through the prism of international diplomacy and the stance of the Great Powers, from the outbreak of the struggle to the establishment of the Greek state and the institutional consolidation of its independence in 1832. The analysis is situated within the broader framework of the post-Napoleonic European system, which, after 1815, was structured around the principle of legitimacy, the preservation of the territorial status quo, and the collective management of revolutionary movements.
During the initial years of the Revolution, the Greek Question was perceived by the Great Powers as part of a wider revolutionary phenomenon, a perception that led to its institutional exclusion from the system of congresses and to the refusal to recognise the Greeks as an acting subject in international relations. Particular emphasis is placed on the stance of Russia, its internal contradictions, and the fluctuations of its policy, as well as on the role of Austria as the principal guardian of the conservative European order. At the same time, the study analyses the initial reserve of Great Britain and the gradual transformation of its policy, especially after 1822, manifested through the recognition of the Greeks as belligerents and the increasing diplomatic and financial involvement.
The thesis further examines the schemes for the international settlement of the Greek Question, the failures of the diplomatic conferences, and the intensification of rivalries among the Powers, which led to a reconfiguration of the international framework. Particular importance is attributed to the Protocol of St Petersburg, the Treaty of London, and the Battle of Navarino, which marked the abandonment of fundamental principles of the Holy Alliance and the internationalisation of armed intervention. Finally, the diplomatic process leading to the recognition of Greek independence, the delineation of borders, and the establishment of the Greek kingdom is analysed, highlighting the Greek Question as the product of complex international processes rather than exclusively as the outcome of the armed struggle.