Η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία εξετάζει τον ρόλο του σώματος στην Αρχαία Αττική Κωμωδία, με ιδιαίτερη έμφαση στο έργο του Αριστοφάνη. Η σωματική υπερβολή, η γκροτέσκα απεικόνιση και η υπερτονισμένη προβολή σωματικών χαρακτηριστικών λειτουργούν ως βασικοί μηχανισμοί παραγωγής γέλιου, ενώ ταυτόχρονα αποτελούν μέσα κοινωνικής και πολιτικής κριτικής. Η μελέτη επικεντρώνεται στις σατιρικές μορφές του σώματος και στις λειτουργίες τους, διερευνώντας τον τρόπο με τον οποίο η σωματική σάτιρα μετατρέπεται σε παιδαγωγικό εργαλείο. Μέσα από την ερμηνευτική και διεπιστημονική προσέγγιση, που συνδυάζει τη θεατρική ανάλυση με τη φιλοσοφία και την ιστορία της Φυσικής Αγωγής, αναδεικνύεται η σχέση του σώματος με τα ιδεώδη της αρχαίας ελληνικής παιδείας και ιδιαίτερα με το ιδεώδες της καλοκαγαθίας, καθως και η διαχρονική επικαιρότητα του έργου του Αριστοφάνη.

This master's thesis examines the role of physical condition in Ancient Attic Comedy, with particular emphasis on the works of Aristophanes. Physical exaggeration, grotesque representation, and the overemphasis of bodily characteristics function as central mechanisms for producing laughter, while at the same time serving as vehicles of social and political criticism. The study focused on satirical forms of the body and their stage functions, exploring how bodily satire is transformed into a pedagogical tool. Through an interpretive and interdisciplinary approach that combines theatrical analysis with phylosophy and the history of physical education, the study hightlights the relationship between the body and the ideals of ancient Greek education, particularly the ideal of kalokagathia, as well as the enduring relevance of Aristophanes.