Η παρούσα εργασία εξετάζει το streaming όχι απλώς ως τεχνολογική εξέλιξη της τηλεόρασης, αλλά ως ένα νέο πολιτισμικό οικοσύστημα που αναδιοργανώνει τη μαζική κουλτούρα, τις πρακτικές κατανάλωσης και τη θέση του θεατή. Αντιμετωπίζοντας τις πλατφόρμες streaming ως πολιτισμικά αντικείμενα με βιογραφία, η έρευνα χαρτογραφεί τη μετάβασή τους από τεχνολογική καινοτομία σε αυτονόητη καθημερινή πρακτική πολιτισμικής κατανάλωσης, και αναλύει τους μηχανισμούς μέσω των οποίων εγκαθιδρύονται ως ηγεμονικό μοντέλο πολιτισμικής παραγωγής και διανομής. Το φαγητό επιλέγεται ως προνομιακό πεδίο ανάλυσης, μέσα από τη μελέτη τριών γαστρονομικών εκπομπών streaming, προκειμένου να εξεταστεί πώς η πλατφορμική κουλτούρα αναπαριστά, αισθητικοποιεί και εμπορευματοποιεί την εμπειρία. Η ανάλυση δείχνει ότι οι γαστρονομικές αναπαραστάσεις δεν λειτουργούν ουδέτερα, αλλά κατασκευάζουν συγκεκριμένα αισθητικά πρότυπα, πολιτισμικές αξίες και μορφές επιθυμίας, οι οποίες προϋποθέτουν συγκεκριμένο habitus και συμβάλλουν στην αναπαραγωγή ταξικά δομημένων διαφοροποιήσεων και ανισοτήτων. Παράλληλα, η εργασία εξετάζει τις πολιτικές ορατότητας των πλατφορμών και τον ρόλο της αλγοριθμικής διαμεσολάβησης στη διαμόρφωση του πεδίου επιλογών και επιθυμιών του θεατή. Τέλος, εστιάζει στη θέση του θεατή ως ενεργού πολιτισμικού υποκειμένου, αναδεικνύοντας τόσο τη συμμετοχή του στην αναπαραγωγή της πλατφορμικής ηγεμονίας όσο και τα περιορισμένα περιθώρια διαπραγμάτευσης και αντίστασης που αναπτύσσονται μέσα από τις καθημερινές πρακτικές θέασης. Η εργασία συμβάλλει στη θεωρητική κατανόηση της πλατφορμικής κουλτούρας, αναδεικνύοντας πώς οι μηχανισμοί πολιτισμικής εξουσίας λειτουργούν μέσα από την ίδια την εμπειρία της θέασης, και υπογραμμίζοντας την ανάγκη για κριτική συνείδηση απέναντι στην καθημερινή ψηφιακή κατανάλωση.

This thesis approaches streaming not merely as a technological evolution of television, but as a new cultural ecosystem that reorganizes mass culture, consumption practices, and the position of the viewer. By approaching streaming platforms as cultural objects with a biography, the study traces their transition from technological innovation to a taken-for-granted everyday practice of cultural consumption, and analyzes the mechanisms through which they are established as a hegemonic model of cultural production and distribution. Food is selected as a privileged field of analysis, through the study of three gastronomic streaming programs, in order to examine how platform culture represents, aestheticizes, and commodifies experience. The analysis demonstrates that gastronomic representations do not operate neutrally, but rather they construct specific aesthetic standards, cultural values and forms of desire, which presuppose a particular habitus and contribute to the reproduction of class-structured distinctions and inequalities. Furthermore, the thesis examines the politics of visibility embedded in streaming platforms and the role of algorithmic mediation in shaping the viewer's field of choices and desires. Finally, it focuses on the position of the viewer as an active cultural subject, highlighting both their participation in the reproduction of platform hegemony and the limited margins for negotiation and resistance that emerge through everyday viewing practices. Overall, the thesis contributes to the theoretical understanding of platform culture by demonstrating how mechanisms of cultural power operate within the viewing experience itself, and by highlighting the need for critical awareness in regards to everyday digital consumption.