Ο δημόσιος χώρος, παρά την εντύπωση της ουδετερότητας που εκπέμπει, αποτέλεσε έναν από τους μηχανισμούς αναβίωσης και ανανοηματοδότησης του κλασικού πολιτισμού στο νέο ελληνικό κράτος κατά τον 19ο και 20ο αιώνα. Εργαλειοποιήθηκε κυρίως με τη δημιουργία αρχαιολογικών χώρων για την ανάδειξη της κλασικής αρχαιότητας, κατόπιν με την κατασκευή έργων αρχιτεκτονικής ή γλυπτικής νεοκλασικού ρυθμού στους αστικούς ιστούς και τη διοργάνωση εθνικών επετείων και τελετών. Στους αρχαιολογικούς χώρους πραγματοποιήθηκαν συστηματικές κατεδαφίσεις των μετακλασικών υλικών κτισμάτων, αναστηλώσεις των κλασικών και κατασκευή τοπικών μουσείων για την διαφύλαξη και προβολή των αρχαιολογικών ευρημάτων, όπως για παράδειγμα στην Αθήνα, στους Δελφούς και στην Κόρινθο. Στην πρωτεύουσα του νέου κράτους, ωστόσο, πραγματοποιήθηκε το μεγαλύτερο αναστηλωτικό πρόγραμμα και διοργανώθηκαν οι εθνικές επέτειοι και οι περισσότερες εκδηλώσεις γύρω από τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό. Επίσης, οι αρχαιολογικοί χώροι αξιοποιήθηκαν για τη διοργάνωση αθλητικών αγώνων, τελετών και καλλιτεχνικών παραστάσεων σε μια προσπάθεια εξοικείωσης του ελληνικού πληθυσμού με την κλασική αρχαιότητα και αποτύπωσής της στην συλλογική μνήμη. Παράλληλα, χαρακτηριστικά στοιχεία του κλασικού πολιτισμού υιοθετήθηκαν στην οικοδόμηση των νέων πόλεων, ειδικά της Αθήνας. Η προσπάθεια μίμησης του κλασικού πολιτισμού από τους φορείς εξουσίας και την ελληνική κοινωνία εκείνης της χρονικής περιόδου ταυτίζεται με την επιδίωξη του νέου κράτους, μέσα από την αναβίωση της κλασικής αρχαιότητας, να νομιμοποιήσει τη θέση του ανάμεσα στα άλλα έθνη - κράτη. Η νέα ελληνική κοινωνία έγινε δέκτης της παραπάνω πολιτικής και τελικά έδρασε σύμφωνα με όσα της υποδείχτηκαν.

Since the foundation of the modern greek state in the early 19th century, public space became a major tool for the revival, re-contextualization and spread of the ideals of classical greek civilization. This systematic instrumentalization of public space had materialized through the creation of archaeological sites dated to the classical period and via the construction of neoclassical architecture and the production of sculpture. In addition, another method of influencing the civic space involved the organization of recurring ceremonies and national events. Regarding the archaeological sites, they were in purpose “cleansed” by the removal of most non-classical ruins, while their classical architectural remains were restored. At the same time, the archaeological objects were moved into museums to be protected, such as those at Athens, Delphi and Corinth. In Athens, as the capital of the new state, the restoration of classical buildings became systematic as did the national events and ceremonies, which were inspired by the classical ideas. Furthermore, the archaeological sites became the main background where sports, theatrical and artistic events took place. The aim was for society to become familiar with classical antiquity. The neoclassical architectural rhythm through the construction of several major public buildings and houses was also a newly implemented feature of modern greek cities and particularly in Athens. The attempt to imitate the classical civilization by the authorities and the greek society through the revival of classical antiquity was to legitimize the existence of the greek nation among its contemporary nation-states. At the end, this domestic policy of reviving the classical past affected and shaped greek society.