Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η εξέταση της διαχρονικής σχέσης του θεάτρου και του ελληνικού κινηματογράφου. Πρόκειται για μία σχέση, η οποία μελετήθηκε μέσα από το πρίσμα της κωμωδίας, μέσω της ανάλυσης των θεατρικών καταβολών τριών χαρακτηριστικών ταινιών της «χρυσής εποχής». Αναλυτικότερα, πρόκειται για την «Θεία από το Σικάγο» (1957), την ταινία «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια» (1966) και «Δεσποινίς Διευθυντής» (1963). Επιπροσθέτως, μελετήθηκε η διασκευή της μονόπρακτης σάτιρας του Σουρή «Δεν έχει προσόντα» (1883), σε ένα σύγχρονο κινηματογραφικό σενάριο μικρού μήκους. Ακολουθώντας την μεθοδολογία της ποιοτικής προσέγγισης, μέσω του συνδυασμού της ιστορικής, κοινωνιολογικής και αφηγηματολογικής ανάλυσης συμπεριλαμβανομένης της δημιουργικής πρακτικής, στο πλαίσιο της παρούσας εργασίας προήχθη η θεματική και υφολογική συνέχεια της ελληνικής κωμικής γραφής, κατά την πάροδο του χρόνου, και πιο συγκεκριμένα από τον 19^ο μέχρι και τον 21^ο αιώνα. Επίσης, επιβεβαιώθηκε πώς η αστική κωμωδία του Σουρή, με τον φέροντα σαρκασμό απέναντι στην αναξιοκρατία, τη γραφειοκρατία και την κοινωνική υποκρισία, μπορεί να εμφανιστεί εκ νέου στον κινηματογράφο του Σακελλάριου. Συν τοις άλλοις, διαφάνηκε η δυνατότητα της ανανέωσής της στο σύγχρονο κοινωνικό πλαίσιο. Συνακολούθως, η παρούσα μελέτη συμβάλλει στην κατανόηση της διασκευής ως μίας δημιουργικής ερευνητικής διαδικασίας. Συν τοις άλλοις, προτείνεται η σάτιρα ως ένα εργαλείο κοινωνικού αναστοχασμού και αυτογνωσίας, στοιχείο το οποίο δείχνει τη διαχρονικότητα του ελληνικού κωμικού λόγου, όντας ένας καθρέφτης του νεοελληνικού κοινωνικού πλαισίου.

The purpose of this dissertation is to examine the timeless bond between theater and Greek cinema. This bond was studied through the prism of comedy, through the analysis of the theatrical performances of three characteristic films of the “golden age”. More specifically, these are Auntie from Chicago (1957), the film My Daughter the Socialist (1966) and Miss Director (1963). In addition, the adaptation of Souris’ one-act satire He Has No Qualifications (1883) into a short film script was studied. Following the methodology of the qualitative approach, through the combination of historical, sociological and narratological analysis including creative practice, in the context of the present work, the thematic and stylistic continuity of Greek comic writing was promoted, over time, and more specifically from the 19th to the 21st century. It was also confirmed that the bourgeois comedy of Souris, with its sarcasm towards unworthiness, bureaucracy and social hypocrisy, can appear again in the cinema of Sakellarios. Moreover, the possibility of its renewal in the contemporary social context became apparent. Consequently, the present study contributes to the understanding of adaptation as a creative research process. Moreover, satire is proposed as a tool for social reflection and self-awareness, an element that shows the timelessness of Greek comic discourse, being a mirror of the nowadays Greek social context.