Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο ο κινηματογράφος αναπαριστά τις λειτουργίες της μνήμης μέσα από θεωρητική ανάλυση και πρακτική εφαρμογή. Το θεωρητικό μέρος βασίζεται στη νευροεπιστήμη της μνήμης  και στη θεωρία της κινηματογραφικής αφήγησης. Με βάση αυτό το πλαίσιο, αναλύονται τρεις ταινίες: το Memento, που οπτικοποιεί την αποτυχία κωδικοποίησης μέσω αντίστροφης χρονολογικής αφήγησης και εξωτερικών μνημονικών βοηθημάτων, το Eternal Sunshine of the Spotless Mind, που εξερευνά την αποθήκευση και διαγραφή μνημών μέσω σουρεαλιστικής αισθητικής και μη γραμμικής δομής που κινείται από πόνο προς χαρά, ενώ το Τοπίο στην Ομίχλη απεικονίζει τη δημιουργία και ανάσυρση παιδικών μνημών μέσω επεισοδιακής αφήγησης, μακρών πλάνων και συμβολικής χρήσης της ομίχλης. Η μεθοδολογική προσέγγιση βασίζεται στη διττή ανάλυση fabula-syuzhet και στην εξέταση αφηγηματικής δομής, κινηματογραφικών εργαλείων και οπτικοποίησης των μνημονικών σταδίων. Το πρακτικό μέρος περιλαμβάνει τη συγγραφή πρωτότυπου σεναρίου ψυχολογικού θρίλερ με τίτλο Η Ηχώ των Τοίχων, το οποίο εφαρμόζει τις θεωρητικές αρχές στην πράξη. Το σενάριο χρησιμοποιεί μη γραμμική αφήγηση, πολλαπλά χρονικά επίπεδα και αναξιόπιστη αφήγηση για να οπτικοποιήσει την αστάθεια και την ανακατασκευή της μνήμης. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η κινηματογραφική αναπαράσταση της μνήμης προϋποθέτει μια συνειδητή απομάκρυνση από τη γραμμική αφήγηση, ώστε να αποδοθεί ο θραυσματικός χαρακτήρας της μνήμης. Με αυτόν τον τρόπο, η μελέτη φωτίζει ουσιαστικά τη δυναμική σχέση ανάμεσα στη δομή της αφήγησης και τις λειτουργίες της μνήμης στον κινηματογράφο, ενισχύοντας την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι μορφές αφήγησης διαμορφώνουν και διαμορφώνονται από τις διαδικασίες της μνημονικής αναπαράστασης.

This thesis examines how cinema represents memory functions through theoretical analysis and practical application. The theoretical framework is grounded in the neuroscience of memory and in cinematic narrative theory. Based on this framework, three films are analyzed: Memento visualizes encoding failure through reverse chronology and external memory aids, Eternal Sunshine of the Spotless Mind explores memory storage and erasure through surreal aesthetics and non-linear structure moving from pain toward joy, while Landscape in the Mist depicts childhood memory formation and retrieval through episodic narration, long takes, and symbolic use of fog. The methodology employs fabula-syuzhet analysis examining narrative structure, cinematic tools, and memory stage visualization. The practical section includes an original psychological thriller screenplay titled The Echo of the Walls, applying theoretical principles through non-linear narration, multiple timelines, and unreliable narration to visualize memory's instability and reconstruction. The findings indicate that the cinematic representation of memory requires a deliberate departure from linear narrative structure in order to convey the fragmentary nature of memory. In this way, the study advances our understanding of the dynamic relationship between narrative form and the functioning of memory in cinema, highlighting how narrative strategies both shape and are shaped by processes of memory representation.