Η παρούσα εργασία – δοκιμή, έχει ως σκοπό τη μελέτη του πρωτότυπου ποιητικού και μεταφραστικού έργου του Διονύση Καψάλη, την ανίχνευση και αποκωδικοποίηση του λυρικού κόσμου του, όπως σχηματίζεται στις δύο περιοχές ποιητικού λόγου: σε αυτήν του πρωτότυπου και στην περιοχή του αναδημιουργημένου ποιητικού λόγου μέσω της διαδικασίας της μετάφρασης.

Ο λυρισμός, ως ποίηση κατεξοχήν του προσώπου, επιχείρησε και επιχειρεί να αναμετρηθεί με ό,τι λέγεται ζωή, δημιουργώντας κόσμους που, ενώ μιλούν για τον πραγματικό, είναι πάντοτε έξω από αυτόν. Με τον μηχανισμό της μνήμης να κινεί τον άξονά του, ο λυρισμός προσδοκά να μετασχηματίσει τον πραγματικό κόσμο με υλικά από τα χαμένα ίχνη του παρελθόντος.

Στο πρώτο μέρος της εργασίας, θα επιχειρήσουμε, ως εισαγωγή στο κυρίως εξεταζόμενο θέμα, μια σύντομη περιδιάβαση στην υπόθεση του λυρισμού από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας, μέσα από ποιητές που τον διαμόρφωναν κάθε φορά με διακριτό τρόπο (και τους οποίους μπορεί κανείς να ιχνηλατήσει στην ποίηση του τιμώμενου ποιητή), ενώ στο δεύτερο, θα μελετήσουμε όψεις του πρωτότυπου ποιητικού έργου του Διονύση Καψάλη από τη σύνολη διαδρομή του, που θα μάς αποκαλύψουν την έκταση των μελαγχολικών λυρικών πολιτειών του.

Στο τρίτο και τελευταίο μέρος της, θα αναδιφήσουμε ποιητικές μεταφράσεις του, εξετάζοντας τους μεταφραστικούς τρόπους προσέγγισής του στην ποίηση ξένων ποιητών και ποιητριών, τους τρόπους που διαβάζει και ερμηνεύει τα πρωτότυπα έργα τους, καταφέρνοντας να παραδώσει μεταφράσματα που απηχούν το πνεύμα και τη μουσική των πρωτοτύπων.