Το άρθρο εξετάζει τη χρήση των γλωσσικών πορτρέτων ως παιδαγωγικό εργαλείο για την ενίσχυση της πολυγλωσσικής ταυτότητας και την ενδυνάμωση των μαθητών σε πολυπολιτισμικά εκπαιδευτικά περιβάλλοντα. Τα γλωσσικά πορτρέτα αποτελούν οπτικές αναπαραστάσεις των γλωσσών που χρησιμοποιούν ή γνωρίζουν τα άτομα, αποτυπώνοντας το προσωπικό γλωσσικό τους ταξίδι και ενισχύοντας τη μεταγλωσσική τους επίγνωση. Η εργασία βασίζεται σε ποιοτική μελέτη περίπτωσης που εφαρμόστηκε σε τάξη δημοτικού σχολείου στην Ελλάδα, με μαθητές διαφορετικής γλωσσικής και πολιτισμικής προέλευσης. Μέσα από την κατασκευή των γλωσσικών τους πορτρέτων, οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να εκφράσουν τις γλωσσικές τους εμπειρίες, να μιλήσουν για τις γλώσσες της οικογένειας και του περιβάλλοντός τους και να επαναπροσδιορίσουν τη θέση τους στο σχολικό πλαίσιο.

Τα πορίσματα αναδεικνύουν ότι η δραστηριότητα συνέβαλε ουσιαστικά στην ενίσχυση της αυτοεκτίμησης και της ενεργούς συμμετοχής των μαθητών, καθώς και στη δημιουργία θετικού κλίματος αποδοχής της ετερότητας. Επιπλέον, ενίσχυσε τον διάλογο μεταξύ μαθητών και εκπαιδευτικών, φέρνοντας στην επιφάνεια πολύτιμες πτυχές της ταυτότητας των μαθητών που συχνά παραμένουν αφανείς στην τυπική σχολική διαδικασία. Συνολικά, η παρούσα εργασία υποστηρίζει ότι τα γλωσσικά πορτρέτα μπορούν να λειτουργήσουν ως εργαλείο ένταξης και ενδυνάμωσης, ενισχύοντας τη διαπολιτισμική εκπαίδευση και την παιδαγωγική πρακτική προς μια περισσότερο συμπεριληπτική κατεύθυνση.

The article discusses the potential of language portraits as an educational resource for emphasizing multilingualism and for giving students a voice in a multicultural classroom situation. Language portraits are visual images generated by students to represent their languages in use, known about or connected with on an emotional level that will enable them to reflect about their lived language experiences and develop greater metalinguistic knowledge. Research designs the research is qualitative, which was carried out in a Greek primary school with students of different languages and cultures. Via constructing their own language portraits, students were able to articulate and reflect on their language repertoire, family and community linguistic practices as well as re-situate themselves in relation to the school. Results suggest that the language portrait process has helped to develop students’ self-esteem, sense of identity and confidence in engaging with classroom interaction. The activity also contributed to creating a more inclusive classroom atmosphere, increasing awareness and acceptance of linguistic diversity and multiculturalism.

Moreover, it facilitated the meaningful communicative interaction between students and teachers that afforded me insight into aspects of students' identities not covered in 'school'. The research maintains that language portraits constitute a not descriptive device but an innovative pedagogical approach. They resist the prevailing monolingual ideologies, create spaces for multiple voices and make visible students’ “invisible” linguistic resources — those typically minoritized or devalued in schools. In general, research findings are in favor of language portraits as part of educational practice on the promotion of inclusion, student empowerment and intercultural dialogue, hence in line with contemporary thoughts on democratic and culturally relevant education.