Στην παρούσα εργασία επιχειρείται η διερεύνηση της ιδιοτυπίας του λεγόμενου θεάτρου-ντοκουμέντου και η κατασκευή ενός θεατρικού κειμένου τέτοιου τύπου.

Ο θεωρητικός προβληματισμός μας εστιάζει καταρχάς στο πώς αντιλαμβάνονται τη σχέση τους με την ανθρώπινη πραγματικότητα και πώς μεθοδεύουν τη σκηνική της απόδοση οι διάφορες εκδοχές μυθοκεντρικού θεάτρου και εν συνεχεία το θέατρο που αντικατέστησε τη μυθοπλασία με αυθεντική πρώτη ύλη και το μιμητικό παιχνίδι με μια διαδικασία κοινοποίησης σημαντικών αληθειών. Ακολούθως επικεντρώνεται στη διευκρίνιση της σχετιζόμενης με τον συγκεκριμένο τύπο θεάτρου ορολογίας, στην αποσαφήνιση των σχέσεών του με άλλες συγγενείς τάσεις, στην παρακολούθηση της ιστορικής του εξέλιξης και στην παρουσίαση τριών χαρακτηριστικών σύγχρονων παραδειγμάτων του, καταλήγοντας στα εξής συμπεράσματα:

Προσδεδεμένο αρχικά στη μαρξιστική ιδεολογία, το θέατρο-ντοκουμέντο άντλησε το υλικό του από τη δημόσια σφαίρα, φιλοδοξώντας να μεταφέρει στη σκηνή επιλεγμένα τμήματα της κοινωνικής πραγματικότητας, αποκαλυπτικά του ταξικού της χαρακτήρα, προκειμένου να αφυπνίσει το χειραγωγούμενο από τα ΜΜΕ κοινό. Το"νέο θέατρο-ντοκουμέντο", επηρεασμένο από τον κυρίαρχο ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 σχετικισμό, προκρίνει συνήθως ιδιωτικά τεκμήρια, αναδεικνύοντας την υποκειμενικότητα της "αλήθειας" και υπηρετώντας την πολιτική μετριοπάθεια. Βασική αρχή του πάντως ήταν και παραμένει η καλλιτεχνική επεξεργασία της πραγματικής πρώτης ύλης του, η οποία περιλαμβάνει τις επιλογές, το μοντάζ και τη μορφοποίησή της που συχνά συναρτάται με τολμηρούς πειραματισμούς. Ενώ όμως εξασφαλίζεται έτσι η καλλιτεχνική του διάσταση, υπονομεύεται συγχρόνως η αξιοπιστία του.

Στο δημιουργικό τμήμα της εργασίας μας επιχειρείται η κατασκευή ενός θεατρικού κειμένου με υλικό αντλημένο τόσο από ιστορικές και δημοσιογραφικές πηγές, όσο και από προσωπικές μαρτυρίες, αυθεντικές και λογοτεχνικά σκηνοθετημένες, με στόχο την εμπλοκή του κοινού  στην κριτική επανεξέταση του μεταναστευτικού-προσφυγικού προβλήματος.

This paper atempts to investigate the peculiarity of the so-called "documentary theatre" and to construct a theatrical text of this type.

Our theoretical reflection focuses primarily on how their relationship with hunan reality is perceived and how its theatrical representation is approached by the various versions of myth-centered theatre and by theatre that has replaced fiction with authentic raw material and imitative play on stage with a process of communicating important truths.

Subsequently, it focuses on clarifying the terminology associated with this specific type of theatre, clarifying its relations with other related trends,monitoring its historical development and presenting three caracteristic contemporary examples, reaching the following conclusions:

 Initially tied to Marxist ideology, documentary theatre drew its material from the public sphere, aspiring to bring to the stage selected segments of social reality that revealed its class character, in order to awaken the audience manipulated by the media. The "new documentary theatre", influenced by the relativism that has been dominant since the late 1990s, usually favors private evidence, highlighting the subjectivity of "truth" and serving political moderation. Its basic principle, however, was and remains the artistic processing of its real raw material, wich icludes selection, editing and formatting, often involving bold experimentation. However, while its artistic dimension is thus ensured, its credibility is simultaneously undermined.

In the creative part of our work, we attempt to construct a theatrical text with material drawn from  both historical and journalistic sources  as well as from personal testimonies, authentic or literary, with the aim of engaging the audience in the critical reexamination of the migrant-refugee problem.