Στη δίνη της γενοκτονικής βίας που εκτυλίσσεται στη Γάζα από τον Οκτώβριο του 2023, η παλαιστινιακή ιστορία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια διπλή απειλή: τη φυσική εξάλειψη των ανθρώπων και των υποδομών της, και την αλγοριθμική αποσιώπηση της φωνής της. Σε αυτό το οριακό ιστορικό μεταίχμιο, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετασχηματίζονται από απλά εργαλεία επικοινωνίας σε ζωτικά πεδία μάχης για τη διατήρηση της συλλογικής μνήμης και την επιβίωση της ιστορικής αλήθειας.

Εστιάζοντας στην ψηφιακή δράση των Bisan Owda, Plestia Alaqad και Hamzah Saadah, η παρούσα μελέτη αναλύει πώς η προσωπική μαρτυρία υπερβαίνει την απλή ενημέρωση και συγκροτεί μια sui generis μορφή Δημόσιας Ιστορίας. Κόντρα στην αλγοριθμική φίμωση και τη νεκροπολιτική, οι δρώντες αυτοί δημιουργούν ένα ζωντανό αρχείο που επανακαταλαμβάνει το «δικαίωμα στην αφήγηση» και κινητοποιεί παγκόσμια συναισθηματικά κοινά. Οι ψηφιακές τους επιτελέσεις δεν διασώζουν απλώς γεγονότα, αλλά συνιστούν μια οντολογική πράξη αντίστασης, αποδεικνύοντας ότι η επιμονή στη μνήμη και την ορατότητα αποτελεί την απόλυτη απάντηση στην πολιτική της εξάλειψης.

Amidst the genocidal violence unfolding in Gaza since October 2023, Palestinian history faces a dual threat: the physical obliteration of its people and infrastructure, and the algorithmic silencing of its voice. At this critical historical juncture, social media transform from simple communication tools into vital battlegrounds for the preservation of collective memory and the survival of historical truth.

Focusing on the digital practices of Bisan Owda, Plestia Alaqad, and Hamzah Saadah, this study analyzes how personal testimony transcends mere reporting and constitutes a sui generis form of Public History. Countering algorithmic suppression and necropolitics, these actors construct a living archive that reclaims the "right to narrate" and mobilizes global affective publics. Their digital performances do not merely preserve events but constitute an ontological act of resistance, proving that the persistence of memory and visibility serves as the ultimate response to the politics of erasure.