Η παρούσα διπλωματική εργασία εντάσσεται στο θεματικό πεδίο «Φύλο και Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία (ΚΑΟ)» και στοχεύει να εξετάσει τον ρόλο των γυναικών στην ΚΑΟ σε θεωρητικό, ιστορικό και εμπειρικό επίπεδο. Η μελέτη ερευνά πώς οι γυναικείες πρωτοβουλίες και τα δίκτυα αλληλεγγύης συμβάλλουν στην ενδυνάμωση, την κοινωνική ενσωμάτωση και την οικονομική αυτονομία των γυναικών, από την περίοδο της οικονομικής κρίσης και έπειτα.

Οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης ήταν ποικίλες και περιελάμβαναν μεταξύ άλλων την αύξηση της ανεργίας, τη διεύρυνση της επισφαλούς εργασίας και στη συνέχεια περικοπές στις κοινωνικές δομές. Ως αποτέλεσμα, οι έμφυλες ανισότητες, οι οποίες προϋπήρχαν οξύνθηκαν, ενώ οι γυναίκες επιβαρύνθηκαν με την άμισθη φροντίδα, γεγονός που μείωσε τις ευκαιρίες για την επαγγελματική τους ανέλιξη. Ταυτόχρονα, εμφανίστηκαν νέες μορφές συλλογικής οργάνωσης και κοινωνικής επιχειρηματικότητας, όπου οι γυναίκες ανέλαβαν ενεργό ρόλο, όπως γυναικείοι συνεταιρισμοί, κοινωνικές επιχειρήσεις και τοπικά δίκτυα αλληλεγγύης.

Η μελέτη βασίζεται σε ποιοτική έρευνα με ημιδομημένες συνεντεύξεις. Σύμφωνα με τα ευρήματα, η συμμετοχή σε εγχειρήματα ΚΑΟ ενδυναμώνει τις γυναίκες σε κοινωνικό επίπεδο, ενισχύοντας δεξιότητες και δημιουργώντας δίκτυα υποστήριξης. Ωστόσο, τα εγχειρήματα της ΚΑΟ αντιμετωπίζουν ποικίλες προκλήσεις σε οργανωσιακό και χρηματοδοτικό επίπεδο.

 Συνολικά, η μελέτη αναδεικνύει την αυξανόμενη δυναμική των γυναικών στην ΚΑΟ, υπογραμμίζοντας παράλληλα τη σημασία της ενίσχυσης και θεσμικής αναγνώρισης των εγχειρημάτων τους για τη διαμόρφωση ενός πιο δίκαιου και συμπεριληπτικού κοινωνικοοικονομικού μοντέλου.

This dissertation situates itself within the broader field of Gender and the Social and Solidarity Economy (SSE) and examines the role of women in SSE at theoretical, historical, and empirical levels. It explores how women’s initiatives and solidarity networks contribute to empowerment, social inclusion, and economic autonomy, particularly within the post-crisis context of Greece.

The economic crisis deepened pre-existing gender inequalities through rising unemployment, the spread of precarious work, and cuts in welfare services, which intensified women’s unpaid care responsibilities and limited their professional opportunities. At the same time, new forms of collective organisation and social entrepreneurship, such as women’s cooperatives, social enterprises, and local solidarity networks emerged, offering alternative ways of participation and livelihood.

Drawing on qualitative research combining a literature review and semi-structured interviews, the study investigates women’s empowerment within SSE initiatives. The findings indicate that participation in SSE initiatives empowers women at both social and psychological levels, enhancing skills and fostering networks of mutual support. However, the effectiveness and sustainability of such initiatives depend on factors such as access to stable funding and institutional support. Overall, the study highlights the growing dynamism of women in the Social and Solidarity Economy (SSE), while emphasizing the importance of strengthening and institutionally recognizing their initiatives in order to shape a fairer socio-economic model.