Η παρούσα μελέτη εξετάζει τις ατομικές και συλλογικές μνήμες των βετεράνων της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου (ΕΛΔΥΚ) μέσα από προφορικές ιστορικές συνεντεύξεις, εστιάζοντας στο πώς οι προσωπικές τους εμπειρίες κατά τα γεγονότα του 1974 στην Κύπρο διαμορφώθηκαν, εσωτερικεύτηκαν και στη συνέχεια αναδιαμορφώθηκαν κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Επιπλέον, διερευνά τους τρόπους με τους οποίους αυτές οι πολεμικές εμπειρίες επηρέασαν τις μετά τον στρατό προσωπικές, οικογενειακές και κοινωνικές διαδρομές των βετεράνων μετά την επιστροφή τους στην Ελλάδα.
Οι αφηγήσεις τους φωτίζουν τον τραυματικό χαρακτήρα της σύγκρουσης και τον μακροχρόνιο αντίκτυπό της τόσο στις ατομικές όσο και στις συλλογικές ταυτότητες, καθώς και στη σχέση τους με το ελληνικό κράτος. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, οι επίσημες κρατικές πολιτικές περιθωριοποίησαν ή αποσιώπησαν πλήρως την πολεμική εμπειρία, στερώντας από τους βετεράνους της ΕΛΔΥΚ την ηθική αναγνώριση και την υλική στήριξη. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις πρωτοβουλίες που ανέλαβαν οι ίδιοι οι βετεράνοι για τη διατήρηση και τη μετάδοση της συλλογικής μνήμης της κοινότητάς τους, καθώς και στις προσπάθειές τους για τη δημόσια αναγνώριση και την κρατική κατοχύρωση των εμπειριών τους.
Η αποδοχή και η ανάδειξη των τραυμάτων που σχετίζονται με τον πόλεμο είναι καθοριστικής σημασίας για τις διαδικασίες ίασης και επανόρθωσης. Σε ατομικό επίπεδο, διευκολύνει την επεξεργασία των τραυματικών εμπειριών και συμβάλλει στην ψυχολογική ανακούφιση. Σε συλλογικό επίπεδο, προάγει τη συμφιλίωση, ενθαρρύνοντας την αναγνώριση της παρελθούσας βίας και νομιμοποιώντας τα αιτήματα για δικαιοσύνη, ενισχύοντας έτσι την κοινωνική συνοχή.
Σε μεθοδολογικό επίπεδο, η μελέτη αξιοποιεί τη βιογραφική αφηγηματική συνέντευξη, η οποία επιτρέπει τη σε βάθος διερεύνηση των βιωμένων εμπειριών των συμμετεχόντων, των συναισθηματικών τους αντιδράσεων και των εργαλείων νοηματοδότησης, όπως αυτά εκφράζονται μέσα από τις προσωπικές τους ιστορίες ζωής.

The present study examines the individual and collective memories of veterans of the
Hellenic Force in Cyprus (ELDYK) through oral history interviews, focusing on how their
personal experiences during the events of 1974 in Cyprus were formed, internalised, and
subsequently reconfigured over the course of their lives. It further explores the ways in which
these wartime experiences shaped the veterans’ post-service personal, family, and social
trajectories following their return to Greece.
Their narratives illuminate the traumatic nature of the conflict and its lasting impact on both
individual and collective identities, as well as on their relationship with the Greek state. For
an extended period, official state policies marginalised or completely silenced the war
experience, depriving ELDYK veterans of moral recognition and material support. Particular
emphasis is placed on the initiatives undertaken by the veterans themselves to preserve and
transmit their community's collective memory, as well as on their efforts to achieve public
acknowledgement and state recognition of their experiences.
The embracing of war-related traumas is essential to the processes of healing and reparation.
On an individual level, it facilitates the processing of traumatic experiences and contributes to
psychological relief. On a collective level, it fosters reconciliation by encouraging the
acknowledgement of past violence and legitimising demands for justice, thereby reinforcing
social cohesion.
Methodologically, the study employs the biographical narrative interview, which allows for
an in-depth exploration of participants’ lived experiences, emotional responses, and meaning
making tools as articulated through their personal life stories.