Η παρούσα εργασία με τίτλο ''Το ασφαλιστικό σύστημα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη: Μια συγκριτική ανάλυση'' διερευνά την κοινωνική ασφάλιση χωρών της Ευρώπης, η οποία λειτουργεί ως θεμελιώδης θεσμός του κράτους με στόχο τη θωράκιση του πληθυσμού έναντι βασικών κοινωνικοοικονομικών κινδύνων, όπως η γήρανση, η αναπηρία, η ανεργία και η ασθένεια. Η θεωρητική προσέγγιση της μελέτης εδράζεται στα δύο κυρίαρχα πρότυπα ασφάλισης που κυριαρχούν στις χώρες της Ευρώπης, αυτό του μοντέλου Bismarck, το οποίο στηρίζεται στην υποχρεωτική ασφάλιση και στη χρηματοδότηση μέσω εισφορών εργαζομένων και εργοδοτών, και του μοντέλου Beveridge, το οποίο προωθεί την καθολική κάλυψη με βασικό μηχανισμό χρηματοδότησης τη φορολογία και τον ενισχυμένο ρόλο του κράτους. Το ασφαλιστικό σύστημα της Ελλάδας αποτελεί ένα υβριδικό σχήμα, το οποίο υπέστη εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις κατά την περίοδο της δημοσιονομικής κρίσης, μέσω ενοποιήσεων φορέων, αναπροσαρμογής των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και αναθεώρησης των κανόνων υπολογισμού συντάξεων και εισφορών. Τέλος, μέσω της συγκριτικής ανάλυσης με τα ασφαλιστικά συστήματα της Γερμανία και της Ολλανδίας, αναδεικνύονται εκείνα τα σημεία στα οποία το ασφαλιστικό σύστημα της Ελλάδας υστερεί, καθώς και παράγοντες, όπως οι δημογραφικές εξελίξεις και οι οικονομικοί περιορισμοί, που έχουν καταστήσει αναγκαία την υιοθέτηση βιώσιμων πολιτικών, τη βελτίωση της διοικητικής αποτελεσματικότητας και την εξισορρόπηση μεταξύ χρηματοδοτικών εισφορών και επιπέδου παροχών.

This thesis, entitled “The Social Insurance System in Greece and in Europe: A Comparative Analysis”, examines the social insurance frameworks operating across European countries, which constitute a core pillar of the welfare state and are designed to safeguard the population against key socio-economic risks, including population ageing, disability, unemployment, and illness. The theoretical foundation of the analysis is based on the two predominant welfare models that have historically shaped European social protection systems: the Bismarckian model, which is primarily founded on compulsory insurance and is financed through payroll-based contributions from employees and employers, and the Beveridge model, which emphasizes universal coverage, relies mainly on tax-based funding, and assigns an enhanced regulatory and redistributive role to the state. The Greek social insurance system is approached as a hybrid structure, which underwent substantial reforms during the period of the fiscal crisis, notably through institutional consolidation, the recalibration of statutory retirement age thresholds, and the restructuring of the mechanisms governing pension calculation and contribution rates. Lastly, through a systematic comparative assessment of the insurance systems of Germany and the Netherlands, the study identifies specific structural and functional shortcomings of the Greek model, while highlighting that demographic trends and persistent economic constraints necessitate the adoption of sustainable policy strategies, the enhancement of administrative efficiency, and the establishment of a more coherent equilibrium between financial inflows and the level of social benefits delivered.