The rapid aging of the U.S. population has increased pressure on long-term care systems, particularly for older adults experiencing social isolation and for family caregivers managing sustained, complex care. Institutional care with Skilled Nursing Facilities (SNFs) provide essential services for individuals with high acuity needs but are often costly, inpatient and limited in social engagement. In this context, Adult Day Services (ADS) have emerged as a community-based alternative that supports older adults’ social wellbeing, eliminates caregiver burden, and may reduce systemic costs as well. This study examines ADS as a socio-economic and socially innovative model within New Jersey’s elder-care system.

A qualitative methodology was used to capture key stakeholder perspectives. Data was collected through two focus groups, one with healthcare professionals in institutional settings and one with family caregivers, as well as two in-depth interviews with two experts, an aging services expert and a primary care physician. Furthermore, a structured protocol ensured ethical compliance, anonymity, and methodological consistency with all participants, and thematic analysis identified convergences, divergences, and cross cutting insights.

Findings reveal strong consensus on the importance of social connectedness, dignity, and meaningful engagement for older adults’ wellbeing. ADS were viewed as offering advantages in socialization, caregiver respite, and cost-effectiveness for individuals not requiring continuous medical supervision. Divergences emerged around access, quality, and awareness, with caregivers emphasizing emotional strain and personalization, and professionals highlighting system fragmentation and policy constraints.

Overall, ADS are positioned as a social innovation bridging home-based and institutional care, contributing to a more humane and sustainable long-term care system.

Η ραγδαία γήρανση του πληθυσμού των ΗΠΑ έχει αυξήσει την πίεση στα συστήματα μακροχρόνιας φροντίδας, ιδιαίτερα για τους ηλικιωμένους που βιώνουν κοινωνική απομόνωση και για τους οικογενειακούς φροντιστές που διαχειρίζονται συνεχή, σύνθετη φροντίδα. Η ιδρυματική φροντίδα με Ειδικευμένες Νοσηλευτικές Μονάδες (SNFs) παρέχει βασικές υπηρεσίες για άτομα με υψηλές ανάγκες οξείας φροντίδας, αλλά συχνά είναι δαπανηρή, θεσμική και περιορισμένη στην κοινωνική εμπλοκή. Σε αυτό το πλαίσιο, οι Ημερήσιες Υπηρεσίες Ενηλίκων (ADS) έχουν αναδειχθεί ως μια εναλλακτική λύση που βασίζεται στην κοινότητα και υποστηρίζει την κοινωνική ευημερία των ηλικιωμένων, ανακουφίζει το βάρος των φροντιστών και μπορεί να μειώσει το συστημικό κόστος. Αυτή η μελέτη εξετάζει τις Ημερήσιες Υπηρεσίες Ενηλίκων ως ένα κοινωνικοοικονομικό και κοινωνικά καινοτόμο μοντέλο στο τοπίο φροντίδας ηλικιωμένων του Νιου Τζέρσεϊ.

Χρησιμοποιήθηκε ποιοτική έρευνα για την καταγραφή των απόψεων των ενδιαφερόμενων μερών. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν μέσω δύο ομάδων εστίασης, μίας με επαγγελματίες υγείας σε ιδρύματα και μίας με οικογενειακούς φροντιστές, καθώς και δύο εις βάθος συνεντεύξεων με δύο ειδικούς, έναν ειδικό σε υπηρεσίες γήρανσης και έναν γιατρό πρωτοβάθμιας περίθαλψης. Ένα δομημένο πρωτόκολλο εξασφάλισε τους κώδικες δεοντολογίας, την ηθική συμμόρφωση, την ανωνυμία και τη μεθοδολογική συνέπεια. Η θεματική ανάλυση εντόπισε συγκλίσεις, αποκλίσεις και διατομεακές γνώσεις. Τα ευρήματα αποκαλύπτουν ισχυρή σύγκλιση σχετικά με τη σημασία της κοινωνικής σύνδεσης, της αξιοπρέπειας και της ουσιαστικής συμμετοχής για την ευημερία των ηλικιωμένων. Οι Ημερήσιες Υπηρεσίες Ενηλίκων θεωρήθηκαν ότι προσφέρουν πλεονεκτήματα στην κοινωνικοποίηση, την ανακούφιση από τους φροντιστές και την οικονομική αποδοτικότητα για άτομα που δεν χρειάζονται συνεχή ιατρική επίβλεψη. Προέκυψαν αποκλίσεις σχετικά με την πρόσβαση, την ποιότητα και την ευαισθητοποίηση, με τους φροντιστές να δίνουν έμφαση στη συναισθηματική πίεση και την εξατομίκευση, και τους επαγγελματίες να τονίζουν τον κατακερματισμό του συστήματος και τους περιορισμούς πολιτικής.

Συνολικά, οι Ημερήσιες Υπηρεσίες Ενηλίκων τοποθετούνται ως κοινωνική καινοτομία που γεφυρώνει την κατ' οίκον και την ιδρυματική φροντίδα, συμβάλλοντας σε ένα πιο ανθρώπινο και βιώσιμο σύστημα μακροχρόνιας φροντίδας.