Το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες του κράτους πρόνοιας, διαδραματίζοντας κεντρικό ρόλο στην κοινωνική προστασία και την οικονομική σταθερότητα. Η παρούσα βιβλιογραφική εργασία εξετάζει το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα υπό το πρίσμα των ιστορικών του καταβολών, των διαρθρωτικών του προβλημάτων, των μεταρρυθμίσεων που υλοποιήθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες και των προοπτικών που διαμορφώνονται για το μέλλον. Μέσω της συστηματικής ανασκόπησης σχετικής επιστημονικής βιβλιογραφίας παρουσιάζεται η ιστορική πορεία συγκρότησης του ασφαλιστικού πλαισίου στην Ελλάδα, με έμφαση στον κατακερματισμό των ασφαλιστικών ταμείων και την ύπαρξη ειδικών καθεστώτων έως τις προσπάθειες ενοποίησης και τον μετασχηματισμό της διοικητικής αρχιτεκτονικής, με σημείο αναφοράς τη συγκρότηση του ΕΦΚΑ. Αναλύονται οι βασικές παθογένειες του διανεμητικού συστήματος, όπως η δημογραφική γήρανση, οι πιέσεις της αγοράς εργασίας (ανεργία, επισφάλεια, μερική απασχόληση), η αδήλωτη εργασία και η εισφοροδιαφυγή, καθώς και η διοικητική πολυπλοκότητα-δυσλειτουργία, η πολυνομία και η κανονιστική αστάθεια που υπονομεύουν την εμπιστοσύνη των ασφαλισμένων, τα οποία θέτουν σε κίνδυνο τη βιωσιμότητα του μοντέλου αυτού. Παράλληλα, αξιολογούνται οι κυριότερες μεταρρυθμιστικές παρεμβάσεις, κυρίως της περιόδου 2010–2022, στο πλαίσιο της δημοσιονομικής προσαρμογής και των διεθνών δεσμεύσεων της χώρας. Η εργασία ολοκληρώνεται με κριτική αποτίμηση και προτάσεις πολιτικής που θα μπορούσαν να ενισχύσουν τη λειτουργικότητα και την ανθεκτικότητα του ασφαλιστικού συστήματος στο πλαίσιο της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, λαμβάνοντας υπόψη τις σύγχρονες δημογραφικές, οικονομικές και εργασιακές προκλήσεις, με στόχο ένα ασφαλιστικό σύστημα μακροχρόνια βιώσιμο και κοινωνικά δίκαιο.

The Greek social insurance system constitutes one of the most important pillars of the welfare state, playing a central role in social protection and economic stability. This literature-based study examines the Greek social insurance system through the lens of its historical foundations, structural weaknesses, the reforms implemented over recent decades, and the prospects that are emerging for the future. Drawing on a systematic review of the relevant scholarly literature, the study traces the historical trajectory through which the social insurance framework in Greece was formed, placing particular emphasis on the fragmentation of insurance funds and the prevalence of special regimes, as well as on subsequent efforts toward consolidation and the transformation of the administrative architecture, with the establishment of EFKA (the Single Social Security Agency) as a key reference point. The analysis highlights the principal pathologies of the pay-as-you-go system, including population ageing; pressures stemming from labour-market conditions (unemployment, precarious employment, part-time work); undeclared work and contribution evasion; and, more broadly, administrative complexity and dysfunction, legal fragmentation, and regulatory instability that undermine insured persons’ trust—factors that collectively jeopardize the longterm sustainability of the model. At the same time, the study assesses the major reform interventions, focusing primarily on the 2010–2022 period, within the context of fiscal adjustment and the country’s international commitments. The study concludes with a critical appraisal and policy proposals aimed at strengthening the functionality and resilience of the social insurance system in the contemporary Greek context, taking into account ongoing demographic, economic, and labour-market challenges, with a view to achieving a social insurance system that is both financially sustainable in the long term and socially equitable.