Η παρούσα εργασία εξετάζει το πρώην βασιλικό κτήμα Τατοΐου ως ιστορικό, πολιτιστικό και φυσικό χώρο με ιδιαίτερη σημασία για τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Στόχος της είναι να αναδείξει την ιστορική του διαδρομή, τις χρήσεις των κτηρίων του στο παρελθόν και στο παρόν, καθώς και τις προοπτικές της αναβίωσής του μέσα από ένα πλαίσιο βιώσιμης διαχείρισης και δημόσιας πρόσβασης. Το Τατόι προσεγγίζεται όχι μόνο ως σύνολο μνημείων, αλλά ως ενιαίο πολιτιστικό τοπίο, στο οποίο η μνήμη, το φυσικό περιβάλλον και η κοινωνική χρήση αλληλεπιδρούν.

Η εργασία αναλύει τη λειτουργία του κτήματος κατά τη βασιλική περίοδο, αναδεικνύοντας τον ρόλο του ως αυτάρκους οικισμού με σαφή κοινωνική και λειτουργική οργάνωση. Παράλληλα, εξετάζεται η περίοδος της εγκατάλειψης μετά την κατάργηση της μοναρχίας, καθώς και οι επιπτώσεις της μακρόχρονης αδράνειας στη φυσική και μνημειακή του υπόσταση. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη σύγχρονη φάση αναβίωσης, τον καθορισμό νέων χρήσεων και την αποκατάσταση των κτηρίων.

Η ανάλυση των χρήσεων των κτηρίων δείχνει ότι η επανάχρηση λειτουργεί ως βασικό εργαλείο ενεργοποίησης της μνήμης και επανένταξης του χώρου στη δημόσια ζωή. Η μετατροπή του ανακτόρου σε μουσείο, η ανάδειξη των παραγωγικών και διοικητικών υποδομών και η ανάπτυξη ήπιων δραστηριοτήτων αναψυχής και εκπαίδευσης συμβάλλουν στη διαμόρφωση ενός ανοιχτού και πολυλειτουργικού χώρου. Τέλος, η εργασία προσεγγίζει το Τατόι ως πεδίο Δημόσιας Ιστορίας, όπου η κοινωνία καλείται να επαναδιαπραγματευτεί τη σχέση της με ένα σύνθετο και πολιτικά φορτισμένο παρελθόν, μέσα από την εμπειρία, τη χρήση και τον διάλογο.

The present thesis examines the former royal estate of Tatoi as a historical, cultural, and natural site of particular significance for contemporary Greek society. Its aim is to highlight its historical trajectory, the uses of its buildings in the past and the present, as well as the prospects for its revival within a framework of sustainable management and public accessibility. Tatoi is approached not merely as a collection of monuments, but as an integrated cultural landscape in which memory, the natural environment, and social use interact.

The thesis analyzes the function of the estate during the royal period, emphasizing its role as a self-sufficient settlement with a clear social and functional organization. At the same time, it examines the period of abandonment following the abolition of the monarchy, as well as the consequences of long-term inactivity on its natural and monumental fabric. Particular emphasis is placed on the contemporary phase of revival, through the Sustainability Study, the designation of new uses, and the restoration of the buildings.

The analysis of building uses demonstrates that adaptive reuse functions as a key tool for activating memory and reintegrating the site into public life. The conversion of the palace into a museum, the highlighting of productive and administrative buildings, and the development of mild recreational and educational activities contribute to the formation of an open and multifunctional space. Finally, the thesis approaches Tatoi as a field of Public History, where society is invited to renegotiate its relationship with a complex and politically charged past through experience, use and dialogue.