Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται το κρίσιμο ζήτημα της διαχείρισης των υδάτινων πόρων στον Δήμο Νέας Προποντίδας, μια περιοχή που υφίσταται έντονες πιέσεις λόγω του συνδυασμού εντατικής αγροτικής δραστηριότητας και μαζικού τουρισμού. Κύριος σκοπός της μελέτης είναι η διερεύνηση των αναγκών γενικότερα και ιδιαίτερα των εκπαιδευτικών της τοπικής κοινωνίας και ο σχεδιασμός ενός καινοτόμου, συμμετοχικού εκπαιδευτικού προγράμματος, βασισμένου στις αρχές της Κοινωνικής Καινοτομίας, το οποίο θα στοχεύει στην ενδυνάμωση των πολιτών και την προώθηση της βιώσιμης διαχείρισης του νερού ως κοινού αγαθού.

Ως προς τη μεθοδολογία, υιοθετήθηκε η μεικτή ερευνητική προσέγγιση για την πληρέστερη κατανόηση του προβλήματος. Το ποιοτικό σκέλος περιλάμβανε τη διενέργεια ημιδομημένων συνεντεύξεων με στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης, της ΔΕΥΑ και εκπροσώπους φορέων, ενώ το ποσοτικό σκέλος υλοποιήθηκε μέσω της διανομής ερωτηματολογίων σε αντιπροσωπευτικό δείγμα κατοίκων, αγροτών και μαθητών. Η τριγωνοποίηση των δεδομένων επέτρεψε την εις βάθος ανάλυση των στάσεων, των γνώσεων και των θεσμικών εμποδίων που υφίστανται στην περιοχή.

Τα κύρια αποτελέσματα της έρευνας ανέδειξαν σημαντικά ελλείμματα στην περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση και την τεχνική κατάρτιση των χρηστών, καθώς και την απουσία συμμετοχικών διαδικασιών στη λήψη αποφάσεων. Διαπιστώθηκε ότι η υφαλμύρωση και η υπεράντληση αποτελούν τις βασικές απειλές, οι οποίες επιτείνονται από την έλλειψη κουλτούρας εξοικονόμησης. Βάσει αυτών των ευρημάτων, η εργασία προτείνει τη δημιουργία ενός ολιστικού εκπαιδευτικού πλαισίου, το οποίο επιδιώκει τη μετατροπή των κατοίκων από παθητικούς καταναλωτές σε ενεργούς συνδιαχειριστές του υδάτινου πόρου. Μέσω της Κοινωνικής Καινοτομίας, προκρίνεται η ίδρυση συνεργατικών δομών Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας, ως βιώσιμη απάντηση στην κλιματική κρίση και τις τοπικές προκλήσεις.

This master's thesis addresses the critical issue of water resource management in the Municipality of Nea Propontida, an area facing intense pressures due to the combination of intensive agricultural activity and mass tourism. The primary purpose of the study is to investigate the educational needs of the local community and to design an innovative, participatory educational program, based on the principles of Social Innovation, aiming to empower citizens and promote the sustainable management of water as a common good.

Regarding methodology, a mixed-methods research approach was adopted to achieve a more comprehensive understanding of the problem. The qualitative component involved conducting semi-structured interviews with local government officials, the Municipal Water Supply and Sewerage Company (DEYA), and stakeholder representatives, while the quantitative component was implemented through the distribution of questionnaires to a representative sample of residents, farmers, and students. The triangulation of data allowed for an in-depth analysis of the attitudes, knowledge, and institutional barriers existing in the region.

The main results of the research highlighted significant deficits in the environmental awareness and technical training of users, as well as a lack of participatory procedures in decision-making. It was found that salinization and over-extraction constitute the primary threats, which are exacerbated by a lack of water-saving culture. Based on these findings, the thesis proposes the creation of a holistic educational framework, which seeks to transform residents from passive consumers into active co-managers of the water resource. Through Social Innovation, the establishment of cooperative structures within the Social and Solidarity Economy is advocated as a sustainable response to the climate crisis and local challenges.