Η παρούσα εργασία εξετάζει τις ελληνορουμανικές σχέσεις κατά την περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας του Παπαδόπουλου (1967-1973). Στόχος της εργασίας είναι να αναλύσει την ιδεολογικά αντιφατική προσέγγιση μεταξύ ενός αντικομμουνιστικού στρατιωτικού καθεστώτος και ενός κράτους του σοβιετικού μπλοκ, εξετάζοντας αν η συνεργασία αυτή υπήρξε προϊόν δομικής ιδεολογικής μετατόπισης ή μιας εργαλειακής επιλογής σκοπιμότητας στο πλαίσιο της διεθνούς «ύφεσης» (détente).

Μέσω της μελέτης των ελληνορουμανικών σχέσεων, καταδεικνύεται ότι η ελληνορουμανική προσέγγιση υπήρξε αποτέλεσμα σύγκλισης αμφότερων εθνικών και οικονομικών συμφερόντων. Η ελληνική δικτατορία, αντιμετωπίζοντας τη διεθνή απομόνωσή της από τη Δύση και αναζητώντας αγορές για τα αγροτικά της προϊόντα, στράφηκε προς τα Βαλκάνια. Ταυτόχρονα, η Ρουμανία του Nicolae Ceaușescu επεδίωκε την αυτονόμηση από τη Μόσχα και την οικονομική απεξάρτηση από την ΚΟΜΕΚΟΝ, βλέποντας στην Ελλάδα έναν ιδανικό περιφερειακό εταίρο. Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στο γεγονός ότι η πολιτική αυτή του καθεστώτος δεν ήταν αντιδυτική αλλά ευθυγραμμιζόταν πλήρως με την αμερικανική στρατηγική του «χτισίματος γεφυρών» με το ανατολικό μπλοκ. Η εξέλιξη των σχέσεων διήλθε από τρεις φάσεις, με την περίοδο 1972-1973 να αποτελεί το απόγειο της διπλωματικής «εγκαρδιότητας» μεταξύ των δύο χωρών, παρά τις επιμέρους τριβές για ζητήματα, όπως η υπογραφή συμφωνίας για την εγκατάσταση αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα.

Επομένως, η ελληνορουμανική συνεργασία αποτέλεσε εφαρμογή του δόγματος του  πολιτικού ρεαλισμού (Realpolitik), καθώς η ανάγκη για πολιτική επιβίωση, σε συνδυασμό με τις γεωπολιτικές ισορροπίες της «ύφεσης» υπερίσχυσαν των ιδεολογικών στερεοτύπων, επιτρέποντας σε δύο εκ διαμέτρου αντίθετα πολιτικά συστήματα να αναπτύξουν μια σταθερή και λειτουργική συνεργασία.

The present thesis examines Greek-Romanian relations during the period of the Papadopoulos military dictatorship (1967-1973). The objective of the study is to analyze the ideologically contradictory approach between an anticommunist military regime and a Soviet bloc state, investigating whether this cooperation was a product of a structural ideological shift or a tool of political expediency within the context of international détente.

Through the study of Greek-Romanian relations, it is demonstrated that the rapprochement between the two countries resulted from a convergence of both national and economic interests. Facing international isolation from the West and seeking markets for its agricultural products, the Greek dictatorship turned toward the Balkans. Simultaneously, Nicolae Ceaușescu’s Romania sought autonomy from Moscow and economic independence from COMECON, viewing Greece as an ideal regional partner. Particular emphasis is placed on the fact that the regime’s policy was not anti-Western but fully aligned with the American strategy of "bridge building" with the Eastern Bloc. The evolution of these relations passed through three phases, with the 1972-1973 period constituting the zenith of diplomatic "cordiality" between the two countries, despite specific points of friction such as the agreement for the establishment of US naval bases in Greece.

Consequently, Greek-Romanian cooperation constituted an application of the doctrine of Realpolitik, as the need for political survival, combined with the geopolitical balances of détente, prevailed over ideological stereotypes. This allowed two diametrically opposed political systems to develop a stable and functional cooperation.