H παρούσα μελέτη επιχειρεί τη συγκριτική προσέγγιση δύο τύπων μουσείου, τρία αντιπροσωπευτικά παραδείγματα των οποίων ιδρύθηκαν στην Τουρκία στις αρχές του 21^ου αιώνα. Πρόκειται για δύο διαφορετικές μορφές αφηγηματικών περιβαλλόντων, η μία με επικό χαρακτήρα και η άλλη με λυρικό, που συνυπάρχουν στη σύγχρονη Τουρκία και προκαλούν το ενδιαφέρον, καθώς προσφέρουν τη δυνατότητα διερεύνησης της συνύπαρξης αλλά και της μετάβασης από τον κυρίαρχο τύπο μουσείου ως εθνικό αφήγημα στο μουσείο των καθημερινών ανθρώπων όπου υμνείται ο έρωτας. Η μετάβαση αυτή φαίνεται να ακολουθεί ένα συγκεκριμένο μοντέλο, συχνά επαναλαμβανόμενο στην παγκόσμια Ιστορία, τηρουμένων των αναλογιών, όταν επικές-πολεμικές περίοδοι δίνουν τη θέση τους σε λυρικές-ειρηνικές. Επιπλέον, δείχνει να συνδέεται με τη συνθήκη της μετανεωτερικότητας και την αντικατάσταση των μεγάλων αφηγήσεων από τις μικρές. Πιο συγκεκριμένα, τα δύο μουσεία επικού τύπου αποτυπώνουν, με τη βοήθεια προηγμένων ψηφιακών τεχνολογιών και της εκθεσιακής πρακτικής του πανοράματος, τις πιο  σημαντικές ιστορικές στιγμές της οθωμανικής-τουρκικής ιστορίας, την Άλωση της Κωνσταντινούπολης και τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Απεναντίας, το μουσείο λυρικού τύπου ιδρύθηκε το 2012 από τον νομπελίστα συγγραφέα Ορχάν Παμούκ και είναι ομότιτλο με το μυθιστόρημά του Το Μουσείο της Αθωότητας. Ο Παμούκ, με την έκδοση του μυθιστορήματος και την ίδρυση του μουσείου, επεχείρησε έναν μετανεωτερικό συνδυασμό λογοτεχνικής και μουσειακής αφήγησης που συμπορεύονται και αλληλοσυμπληρώνονται σε μία οργανική ενότητα. Συνέθεσε, δε, ένα Μανιφέστο, το οποίο έχει τον χαρακτήρα οργανωτικής αρχής για την επιλογή και την έκθεση των αντικειμένων στα σύγχρονα μουσεία, ώστε να αναδεικνύεται η πολιτισμική ζωή και βιογραφία τους. Τέλος, γίνεται αναφορά στην αλλαγή παραδείγματος στη Μουσειολογία, λαμβάνοντας ως τεκμήρια μουσεία παρόμοιας λογικής και φιλοσοφίας με το Μουσείο της Αθωότητας.

This study attempts a comparative approach on two museum types, three representative examples of which were founded in Turkey in the beginning of the 21^st century. Two different kinds of narrative environments, an epical and a lyrical one, coexist and evoke interest since they offer the chance to explore the transition from the predominant type of the national museum to the museum of ordinary people where love is exhibited and glorified. This transition seems to follow a specific model often repeated in World History, mutatis mutandis, when epical periods of war are followed by lyrical periods of peace. Ιt might also be connected to the postmodern condition and the substitution of the large narratives by smaller ones. More specifically, we refer to two museums which imprint the most important milestones of Ottoman and Turkish history, i.d. the Conquest of Constantinople in 1453 and the War of Independence (1919-1922), by an extensive use of enhanced digital technologies and the exhibition technique of panorama. Whereas, the museum of the lyrical type was established in 2012 by the Nobelist writer Orhan Pamuk and named after his novel “The Museum of Innocence” (2008) in which he attempted a postmodernistic combination of literary and museum narration, complementing one another into a functional unity. He has also composed a Manifest, which consists of a set of cohesive principles that define the choice and the exhibition of objects in modern museums, so as to give prominence to their cultural life and biography. In the end, there is a reference to an ongoing change in Museology, taking into account several museums in the world that share the same sense and philosophy with the Museum of Innocence.