Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη σχέση ανάμεσα στα Ασκληπιεία και το αρχαίο ελληνικό θέατρο, διερευνώντας τον ρόλο της κάθαρσης ως κοινού άξονα θεραπευτικής και παιδευτικής λειτουργίας. Στο πλαίσιο της αρχαίας ελληνικής θεώρησης, όπου η υγεία νοείται ως ισορροπία σώματος, ψυχής και κοινωνίας, τα Ασκληπιεία συγκροτούνται ως ολιστικοί θεραπευτικοί θεσμοί, ενώ το θέατρο λειτουργεί ως κατεξοχήν πεδίο συλλογικής εμπειρίας και ψυχικής εκτόνωσης.
Μέσα από τη μελέτη φιλολογικών, φιλοσοφικών και ιστορικών πηγών, αναδεικνύεται η θεατρική εμπειρία ως διαδικασία συναισθηματικής ταύτισης και εσωτερικής ανασύνταξης, που οδηγεί τον θεατή σε αυτογνωσία και ψυχική ισορροπία. Παράλληλα, εξετάζονται οι θεραπευτικές πρακτικές των Ασκληπιείων υπό το πρίσμα της τελετουργίας, της μουσικής και της εγκοίμησης, ως μορφές βιωματικής ίασης.
Η έννοια της κάθαρσης αποτελεί κεντρικό θεωρητικό άξονα της εργασίας, όπως διατυπώθηκε από τον Αριστοτέλη στην Ποιητική. Η κάθαρση, μέσω του ελέους και του φόβου, οδηγεί τον θεατή σε ψυχική εξισορρόπηση και εσωτερική αναγέννηση. Έτσι, αναδεικνύεται η διαχρονική αξία της τέχνης και του πολιτισμού ως φορέων ψυχοκοινωνικής φροντίδας και θεραπευτικής εμπειρίας.

This master’s degree dissertation examines the relationship between the Asclepieia and ancient Greek theatre, exploring the role of catharsis as a common axis of therapeutic and educational function. Within the framework of the ancient Greek worldview, in which health is understood as a balance between body, mind, and society, the Asclepieia emerge as holistic healing institutions, while theatre functions as a primary field of collective experience and emotional release.
Through the study of literary, philosophical, and historical sources, the theatrical experience is presented as a process of emotional identification and inner reorganization, leading the spectator toward self-awareness and psychological balance. At the same time, the healing practices of the Asclepieia are examined through the lens of ritual, music, and incubation (enkoimesis), as forms of experiential healing.
The concept of catharsis constitutes the central theoretical axis of the thesis, as formulated by Aristotle in his Poetics. Through pity (eleos) and fear (phobos), catharsis leads the spectator to emotional equilibrium and inner renewal. In this way, the enduring value of art and culture as agents of psychosocial care and therapeutic experience is highlighted.