Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τη σχέση του σύγχρονου χορού με τις νέες ψηφιακές τεχνολογίες, εστιάζοντας στον τρόπο με τον οποίο η ψηφιακή καινοτομία επηρεάζει τη χορογραφική δημιουργία, την αισθητική των χορευτικών παραστάσεων και τη διαδικασία θέασής τους. Αφετηρία της μελέτης αποτελεί η θεωρητική προσέγγιση των βασικών στοιχείων του χορού, σώμα, χώρος και χρόνος, και ο επαναπροσδιορισμός τους στο πλαίσιο της τεχνολογικής διαμεσολάβησης.

Στο πρώτο μέρος αναλύονται οι έννοιες της σωματικότητας, του σκηνικού χώρου και της χρονικότητας του χορού, λαμβάνοντας υπόψη τις μεταβολές που επιφέρει η εισαγωγή τεχνολογικών μέσων στη χορευτική πρακτική. Στη συνέχεια εξετάζεται η ενσωμάτωση της τεχνολογίας στη χορογραφική δημιουργία, με έμφαση σε εφαρμογές όπως η στερεοσκοπική απεικόνιση, η τηλεματική τεχνολογία, τα διαδραστικά συστήματα και οι αισθητήρες κίνησης, καθώς και στις προκλήσεις και τους περιορισμούς που προκύπτουν από τη χρήση τους.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στον ρόλο της τεχνολογίας ως μέσου παρακολούθησης και διάχυσης του χορού, αναδεικνύοντας τη σχέση μεταξύ ζωντανής και ψηφιακής θέασης, καθώς και τα πλεονεκτήματα και τα όρια της τηλεπαρουσίας. Στο πλαίσιο αυτό, η εργασία εξετάζει πώς η ψηφιακή κουλτούρα μετασχηματίζει την εμπειρία του θεατή και τη λειτουργία του χορευτικού θεάματος.

Τέλος, μέσα από την ανάλυση επιλεγμένων παραδειγμάτων σύγχρονων χορογράφων και καλλιτεχνών που αξιοποιούν τεχνολογικά υποστηριζόμενες πρακτικές, αναδεικνύεται ο τρόπος με τον οποίο οι ψηφιακές καινοτομίες επαναδιαμορφώνουν το χορευτικό σώμα, τη χορογραφική διαδικασία και την αισθητική του χορού. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η τεχνολογία δεν λειτουργεί απλώς ως εργαλείο, αλλά ως ενεργός παράγοντας που μετασχηματίζει ουσιαστικά τη σύγχρονη χορευτική δημιουργία.

This thesis explores the relationship between contemporary dance and new digital technologies, focusing on the ways in which digital innovation influences choreographic creation, the aesthetics of dance performances, and the modes of their reception. The study is grounded in a theoretical examination of the fundamental elements of dance—body, space, and time—and their reconfiguration through technological mediation.

The first part of the thesis addresses key concepts related to corporeality, spatiality, and temporality in dance, emphasizing the transformations introduced by technological tools within choreographic practice. Subsequently, the integration of technology into choreographic creation is examined, with particular attention to applications such as stereoscopic visualization, telematics technologies, interactive systems, and motion sensors, as well as the challenges and limitations associated with their use.

Special emphasis is placed on technology as a medium for viewing and disseminating dance, highlighting the relationship between live and digital spectatorship and examining the advantages and constraints of telepresence. Within this context, the thesis investigates how digital culture reshapes the spectator’s experience and redefines the function of dance performance.

Finally, through the analysis of selected case studies of contemporary choreographers and artists employing technologically supported practices, the study demonstrates how digital innovations reconfigure the dancing body, the choreographic process, and the aesthetic dimensions of dance. The thesis concludes that technology functions not merely as a tool, but as an active agent that fundamentally transforms contemporary choreographic creation.