Σκοπός της εργασίας είναι να μελετήσει την απεικόνιση των μορφών πόνου, σωματικού, ψυχικού και κοινωνικού, τις γενεσιουργές αιτίες τους και τις συνέπειες στη συμπεριφορά των ηρώων στα έργα των Ονορέ ντε Μπαλζάκ Ο Εξάδερφος Πονς (1846-1847) Ελίζαμπεθ Γκάσκελ, Μαίρη Μπάρτον (1848), Τσαρλς Ντίκενς, Ο Ζοφερός Οίκος (1852-1853) και Λέοντα Τολστόι Ο Θάνατος του Ιβάν Ιλίτς (1886).  Η μεθοδολογία περιλαμβάνει εντοπισμό και επιλογή αποσπασμάτων, τα οποία στη συνέχεια κατηγοριοποιούνται ανάλογα με το είδος του πόνου. Γίνεται μελέτη και ανάλυση των λεκτικών και μη λεκτικών εκφράσεων του πόνου ούτως ώστε να γίνουν κατανοητές οι αφηγηματικές τεχνικές μεταφοράς της εμπειρίας του πόνου στους-στις αναγνώστες-στριες. Επίσης, αναδεικνύονται τα ρεαλιστικά και νατουραλιστικά στοιχεία, ενώ διερευνάται πώς αυτά εξυπηρετούν τη στόχευση του συγγραφέα. Ο πόνος χρησιμοποιείται ως εργαλείο για εμβάθυνση στις προσωπικότητες των ηρώων, κοινωνική κριτική και καταγγελία των κοινωνικών ανισοτήτων. Τα μέσα που χρησιμοποιούνται από τους συγγραφείς είναι χαρακτηριστικά του ρεαλισμού και του νατουραλισμού: η χρήση τοπικών διαλέκτων, η νατουραλιστική περιγραφή σκηνών, η πιστή μεταφορά στοιχείων του φυσικού περιβάλλοντος ή συμπεριφοράς των ηρώων που ενισχύουν την αληθοφάνεια.

This dissertation aims at studying the depiction of pain in all its forms, physical, psychic, social, its underlying causes and their consequences on the characters’ behaviour in the works of Honorė de Balzac’s Cousin Pons (1846-1847), Elizabeth Gaskell’s Mary Barton (1848), Charles Dickens’ Bleak House (1852-1853) and Leo Tolstoy’s The Death of Ivan Ilyich (1886). The methodology includes identifying and selecting excerpts which are then classified according to the type of pain. An analysis of verbal and non verbal expression of pain is made in order to understand the narrative techniques through which the experience of pain is conveyed to the readers. Also, realistic and naturalistic elements are highlighted, while it is explored how they serve the authors’ purpose. Pain is used as a tool to delve into the personalities of the characters, for social critique and for denouncing social inequalities. The means employed by the authors are characteristic of the realistic and naturalistic movements: use of local dialects, naturalistic scene descriptions, and faithful depiction of the environment or the characters’ behaviour, all of which enhance verisimilitude.