Η κλιματική κρίση συνιστά σύνθετο επιστημονικό και κοινωνικό φαινόμενο, καθιστώντας κρίσιμη τη δημόσια επιστημονική επικοινωνία για τη διαμόρφωση γνώσης, ευαισθητοποίησης και κινητοποίησης του κοινού. Η παρούσα μελέτη διερευνά συγκριτικά τον τρόπο με τον οποίο τρεις βασικοί φορείς επιστημονικής έκθεσης του δημόσιου πεδίου — προγράμματα κοινοτικής δράσης, μουσεία επιστήμης και επιστημονική δημοσιογραφία — μετασχηματίζουν και μεταδίδουν γνώση σχετικά με την κλιματική κρίση.

Μέσω σκόπιμης βιβλιογραφικής ανασκόπησης πεδίου της διεθνούς βιβλιογραφίας της περιόδου 2017–2025 επιλέχτηκαν δεκαοκτώ (18) μελέτες. Στην έρευνα καταγράφονται: η χρονική κατανομή, οι μεθοδολογικές τάσεις και τα γεωγραφικά συμφραζόμενα των μελετών, καθώς και η τροπικότητα και η πλαισίωση των επικοινωνιακών πρακτικών σύμφωνα με την τυπολογία των Guenther et al. (2024). Παράλληλα, αναλύονται τα βασικά χαρακτηριστικά του απευθυνόμενου κοινού και οι επιπτώσεις της επικοινωνίας στο ίδιο ως προς τη γνώση, την ευαισθητοποίηση και τη διάθεση για δράση.

Η μελέτη αναδεικνύει τη σημασία πολυτροπικών, συμμετοχικών και διαπολιτισμικά ευαίσθητων στρατηγικών, όπως επίσης και την ανάγκη διατομεακής και συμπληρωματικής συνέργειας μεταξύ των επικοινωνιακών φορέων, στην ταυτόχρονη ενίσχυση της γνώσης, της ευαισθητοποίησης και της κοινωνικής κινητοποίησης. Επιπλέον, παρέχει ένα συγκριτικό και μεθοδολογικά τεκμηριωμένο πλαίσιο αξιολόγησης της επικοινωνίας για την κλιματική κρίση, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση ενός αναλυτικού εργαλείου κατανόησης και σχεδιασμού αποτελεσματικών επικοινωνιακών παρεμβάσεων στο ευρύτερο δημόσιο πεδίο.

The climate crisis constitutes a complex scientific and social phenomenon, rendering public science communication critical for the formation of knowledge, public awareness, and societal mobilization. This study comparatively examines how three key agents of public scientific exposure—community outreach programs, science museums, and science journalism—transform and communicate knowledge about the climate crisis.

Through a purposive scoping review of the international literature published between 2017 and 2025, eighteen (18) studies were selected. The review documents the temporal distribution, methodological trends, and geographical contexts of the studies, as well as the modality and framing of communication practices in accordance with the typology proposed by Guenther et al. (2024). In parallel, it analyzes the key characteristics of the target audiences and the effects of communication on audiences in terms of knowledge, awareness, and willingness to act.

The study highlights the importance of multimodal, participatory, and culturally sensitive strategies, as well as the need for cross-sectoral and complementary synergy among communication actors, in simultaneously enhancing knowledge, awareness, and social mobilization. Furthermore, it provides a comparative and methodologically robust framework for evaluating communication on the climate crisis, contributing to the development of an analytical tool for understanding and designing effective communication interventions in the broader public sphere.