Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά την έννοια των κοινωνικών αγαθών και των κοινών μέσα από το παράδειγμα της στέγασης, με επίκεντρο το εγχείρημα κοινωνικής επανένταξης «MetaVasis». Αξιοποιώντας το θεωρητικό πλαίσιο των κοινών αγαθών και της πολυκεντρικής διακυβέρνησης, επιχειρείται να οριστεί η κατοικία όχι μόνο ως κρατική παροχή, αλλά ως ένα κοινό πεδίο, όπου η υλική διάσταση συνυπάρχει με σχέσεις φροντίδας, ισοτιμίας και ενεργής συμμετοχής.

Σε εμπειρικό επίπεδο, η εργασία βασίζεται σε ημιδομημένες συνεντεύξεις με μέλη του MetaVasis — εθελοντές και τη συντονίστρια του εγχειρήματος. Τα δεδομένα αναλύονται μέσω θεματικής ανάλυσης, αναδεικνύοντας κεντρικά μοτίβα όπως η σημασία της συλλογικής καθημερινότητας, η συνδιαμόρφωση κανόνων και η αμοιβαία φροντίδα ως θεμέλια μιας κοινότητας που υπερβαίνει τις συμβατικές λογικές παροχής κοινωνικών υπηρεσιών. Παράλληλα, επισημαίνεται ότι ζητήματα όπως η ενεργειακή φτώχεια, η επισφαλής στέγαση και ο περιορισμένος βαθμός συμμετοχής είναι άρρηκτα συνδεδεμένα και απαιτούν πιο υβριδικά μοντέλα κοινωνικής πολιτικής, στα οποία το κράτος λειτουργεί περισσότερο ως υποστηρικτικός και ενδυναμωτικός εταίρος.

Το παράδειγμα του MetaVasis αναδεικνύεται ως μια μορφή θεσμικής καινοτομίας, όπου η στέγαση επανανοηματοδοτείται ως συλλογική διαδικασία κοινωνικής ένταξης και πολιτικής πράξης. Με αυτόν τον τρόπο, η εργασία φιλοδοξεί να συμβάλει στη συζήτηση γύρω από τα κοινά, τη φροντίδα και τις από τα κάτω μορφές κοινωνικής ανασυγκρότησης.

This thesis explores the concept of social goods and the commons through the lens of housing, focusing on the social reintegration initiative “MetaVasis.” Drawing on the theoretical framework of common goods and polycentric governance (Ostrom, Foster & Iaione), it examines how housing can be understood not merely as a state provision, but as a common — a field where material infrastructure is interwoven with relations of care, equality, and participation.

Empirically, the study relies on semi-structured interviews with members of the MetaVasis initiative — volunteers and the project coordinator. Using thematic analysis, the research highlights key themes such as the importance of collective living, the co-creation of rules, and mutual care as foundational elements of a community that moves beyond traditional models of social service provision. It also underscores that issues like energy poverty, housing precarity, and lack of participation are closely intertwined, requiring hybrid approaches to social policy in which the state functions as an empowering and supportive partner.

The MetaVasis case emerges as a form of institutional innovation, where housing is reimagined as a collective process of social inclusion and political engagement. In this way, the thesis contributes to ongoing discussions on the commons, care, and bottom-up forms of social reconstruction.