Ο σεξισμός αποτελεί ένα διαχρονικό κοινωνικό φαινόμενο, το οποίο αναπαράγεται μέσα από το λόγο και τις γλωσσικές επιλογές, οι οποίες κατασκευάζουν έμφυλες ιεραρχήσεις και σχέσεις εξουσίας. Δεν εκδηλώνεται, αποκλειστικά, μέσω άμεσων μορφών και προσβλητικών αναφορών, αλλά συχνά λειτουργεί συγκεκαλλυμένα μέσα από κανονικοποιημένες γλωσσικές πρακτικές, οι οποίες παρουσιάζουν τις έμφυλες ταυτότητες και τις διακρίσεις ως φυσικές, αυτονόητες ή παρωχημένες. Με αυτόν το τρόπο, ο γλωσσικός σεξισμός κατασκευάζει πατριαρχικά στερεότυπα, τα οποία καλούν τα άτομα να προσαρμόζονται, να συμπεριφέρονται και να εκφράζονται σύμφωνα με αυτό που προστάζει η ανδρική κυριαρχία. Επίσης, ο σεξισμός δεν περιορίζεται σε ατομικές στάσεις ή προθέσεις αλλά εκτείνεται σε ένα ευρύτερο πεδίο λόγου. Σε αυτό το πλαίσιο, ο πολιτικός λόγος ως δημόσιος φορέας λόγου αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς δεν αποτελεί απλώς ερμηνεία ή περιγραφή της κοινωνικής πραγματικότητας, αλλά συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωση της. Ο πολιτικός λόγος μέσω πολιτικών, κοινωνικών και γλωσσικών στρατηγικών κατασκευάζει και νομιμοποιεί έμφυλες συμπεριφορές, διακρίσεις και τελικά τον κοινωνικό αποκλεισμό. Λόγω, ακόμα, της ταχύτατης ανάπτυξης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ο πολιτικός λόγος έχει βρει εύφορο έδαφος να αξιοποιήσει αυτές τις στρατηγικές, οι οποίες ενισχύουν σεξιστικές ιδεολογίες. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, επομένως, δεν αποτελούν ουδέτερα μέσα επικοινωνίας αλλά ενεργούς χώρους διάδοσης, συχνά, μισαλλόδοξων αφηγήσεων. Στο πλαίσιο αυτό, η εργασία εξετάζει τον γλωσσικό σεξισμό όπως αυτός συγκροτείται στον λόγο των Ελλήνων και Ελληνίδων πολιτικών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Sexism is a timeless social phenomenon, which is reproduced through speech and language choices, which construct gender hierarchies and power relations. It does not manifest itself, exclusively, through direct forms and offensive references, but often works in disguise through normalized language practices, which present gender identities and discrimination as natural, self-evident or obsolete. In this way, linguistic sexism constructs patriarchal stereotypes, which call for individuals to adapt, behave and express themselves according to what male dominance commands. Also, sexism is not limited to individual attitudes or intentions but extends to a wider field of discourse. In this context, political discourse as a public body of discourse acquires special importance, as it is not merely an interpretation or description of social reality, but actively participates in its formation. Political discourse through political, social and linguistic strategies constructs and legitimizes gender attitudes, discrimination and ultimately social exclusion. Also, due to the rapid development of social media, political discourse has found fertile ground to exploit these strategies, which reinforce sexist ideologies. Social media, therefore, are not neutral means of communication but active spaces for the dissemination, often, of intolerant narratives. In this context, the paper examines language sexism as it is constituted in the discourse of Greek politicians on social media.