Η παρούσα εργασία διερευνά την αξιολόγηση των έγκλειστων ενηλίκων σε διάφορες εκπαιδευτικές βαθμίδες, εστιάζοντας τόσο στη συμβολή της τεχνητής νοημοσύνης ως υποστηρικτικού εργαλείου στη μαθησιακή διαδικασία, όσο και την εισαγωγή της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης ως μεθόδου που θα εκμηδενίσει τις αποστάσεις και συμβάλλει θετικά στην ομαλή εκπαιδευτική πορεία, με ιδιαίτερη έμφαση σε ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον με αυξημένη ευαλωτότητα. Στο επίκεντρο της μελέτης βρίσκεται η διερεύνηση των δυνατοτήτων και των περιορισμών της αξιοποίησης εργαλείων του διαδικτύου, της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης και της τεχνητής νοημοσύνης στην αξιολόγηση, καθώς και η διερεύνηση του ρόλου του ανθρώπινου παράγοντα στη διασφάλιση μιας παιδαγωγικά έγκυρης, ηθικά υπεύθυνης και ανθρωποκεντρικής εκπαιδευτικής πρακτικής.

Η έρευνα υιοθετεί ποιοτική μεθοδολογική προσέγγιση και βασίζεται στη συλλογή δεδομένων μέσω ημιδομημένων συνεντεύξεων με εκπαιδευτικούς που δραστηριοποιούνται σε προγράμματα εκπαίδευσης έγκλειστων ενηλίκων. Η ανάλυση των δεδομένων πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο της θεματικής ανάλυσης, με στόχο την ανάδειξη κοινών μοτίβων, αντιλήψεων και εμπειριών αναφορικά με την αξιολόγηση και τη χρήση τεχνολογικών εργαλείων και του διαδικτύου γενικότερα.

Τα ευρήματα της έρευνας καταδεικνύουν από τη μία ότι με τις ανάλογες προϋποθέσεις η εξ αποστάσεως εκπαίδευση αποτελεί μία έγκυρη λύση και από την άλλη ότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στη διαμορφωτική αξιολόγηση, παρέχοντας άμεση ανατροφοδότηση, ενισχύοντας την αυτορρύθμιση της μάθησης και υποστηρίζοντας τον εκπαιδευτικό στον σχεδιασμό και την παρακολούθηση της μαθησιακής πορείας. Παράλληλα, αναδεικνύονται σημαντικοί προβληματισμοί που σχετίζονται με ζητήματα δεοντολογίας, διαφάνειας, αξιοπιστίας και αποπροσωποποίησης της εκπαίδευτικής διαδικασίας και της αξιολόγησης, ιδίως σε περιβάλλοντα όπου οι εκπαιδευόμενοι βιώνουν κοινωνικό αποκλεισμό ή περιορισμούς πρόσβασης.

Συμπερασματικά, η εργασία υποστηρίζει ότι η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να υποκαταστήσει τον παιδαγωγικό ρόλο του εκπαιδευτικού, αλλά μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά στο πλαίσιο μιας προσέγγισης «human-in-the-loop», ενισχύοντας μια δίκαιη, υποστηρικτική και μετασχηματιστική αξιολόγηση στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση ενηλίκων.

This study explores the assessment of incarcerated adult learners across different educational levels, focusing on the contribution of artificial intelligence as a supportive tool in the learning process, as well as on the role of distance education as a means of mitigating educational inequalities and supporting learners’ educational continuity. Particular emphasis is placed on educational contexts characterized by heightened vulnerability, where limited access, institutional constraints, and social exclusion significantly shape the learning experience. Central to the study is the examination of both the potential and the limitations of distance education, online tools, and artificial intelligence in assessment practices, alongside the role of the human factor in ensuring pedagogically valid, ethically responsible, and human-centered educational approaches.

The research adopts a qualitative methodological design and is based on data collected through semi-structured interviews with educators involved in programs for the education of incarcerated adults. Data analysis was conducted using thematic analysis, aiming to identify shared patterns, perceptions, and experiences related to assessment practices and the use of technological and online tools in educational settings.

The findings indicate that, under specific pedagogical and organizational conditions, distance education can constitute a valid and functional educational solution for incarcerated adult learners. At the same time, artificial intelligence has the potential to contribute meaningfully to formative assessment by providing timely feedback, enhancing learners’ self-regulation, and supporting educators in the design and monitoring of learning trajectories. However, the study also highlights significant concerns related to ethics, transparency, reliability, and the risk of depersonalization of both the educational process and assessment, particularly within contexts of increased vulnerability.

Overall, the study argues that artificial intelligence cannot replace the pedagogical role of the educator but can operate complementarily within a “human-in-the-loop” framework, fostering fair, supportive, and transformative assessment practices in adult distance education.