Περίληψη
Σκοπός: Η εργασία στόχευσε στη μελέτη της μετάβασης από το σύστημα Κλειστών Ενοποιημένων Νοσηλίων (ΚΕΝ) στο σύστημα Διαγνωστικά Ομοιογενών Ομάδων (DRG) στο Γενικό Νοσοκομείο Πειραιά «Μεταξά». Κεντρικός σκοπός υπήρξε η αποτίμηση της αποτελεσματικότητας και της βιωσιμότητας των δύο μοντέλων αποζημίωσης, καθώς και η διερεύνηση του ρόλου του ΕΟΠΥΥ στη διαμόρφωση των ελλειμμάτων των νοσοκομείων.
Μεθοδολογία: Για τις ανάγκες της μελέτης αξιοποιήθηκε η μέθοδος της κριτικής βιβλιογραφικής ανασκόπησης, συμπληρωμένη με δευτερογενή ανάλυση οικονομικών δεδομένων του Γενικού Αντικαρκινικού Νοσοκομείου Πειραιά «Μεταξά» για την περίοδο 2020–2022 και πρώτο τρίμηνο του 2025.
Αποτελέσματα: Διαπιστώθηκε ότι τα ΚΕΝ, αν και προσέφεραν ένα βαθμό τυποποίησης, δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν στο πραγματικό κόστος των υπηρεσιών, ιδιαίτερα στην ογκολογική περίθαλψη. Τα DRGs παρέχουν πιο εξελιγμένο πλαίσιο, ωστόσο παρουσιάζουν σημαντικές δυσκολίες στην πράξη λόγω προβλημάτων κωδικοποίησης, γραφειοκρατίας και ανεπαρκούς χρηματοδότησης από τον ΕΟΠΥΥ. Το Νοσοκομείο «Μεταξά», όπως και άλλα νοσοκομεία, εμφανίζει συνεχιζόμενα ελλείμματα, κυρίως λόγω καθυστερήσεων στις αποζημιώσεις και της απουσίας συστημάτων απόδοσης.
Συμπεράσματα: Η έρευνα κατέδειξε ότι ούτε τα ΚΕΝ ούτε τα DRGs οδηγούν σε ουσιαστική επίλυση των προβλημάτων χρηματοδότησης. Αν και με το σύστημα των Drgs έχουν γίνει σημαντικές διαρθρωτικές αλλαγές. Ο ΕΟΠΥΥ, παρά τον σχεδιασμό του ως κεντρικός μηχανισμός αποζημίωσης, λειτουργεί τελικά ως εμπόδιο λόγω των δομικών του αδυναμιών. Τονίστηκε η ανάγκη για συνολικές μεταρρυθμίσεις, βελτίωση της ψηφιακής υποδομής και θέσπιση κινήτρων συνδεδεμένων με την απόδοση. Η εργασία κατέληξε στην πρόταση για έναν εκ νέου σχεδιασμό του μοντέλου αποζημίωσης με σκοπό τη βιώσιμη και αποτελεσματική χρηματοδότηση της δημόσιας υγείας.

Abstract
Purpose: The aim of this study was to examine the transition from the Closed Unified Hospital Fees (KEΝ) system to the Diagnosis-Related Groups (DRG) system at the
3
General Hospital of Piraeus "Metaxa." The main objective was to assess the effectiveness and sustainability of both reimbursement models, as well as to investigate the role of the National Organization for the Provision of Health Services (EOPYY) in generating hospital deficits.
Methodology: A critical literature review was conducted, complemented by secondary analysis of financial data from the "Metaxa" hospital for the period 2020–2022 and the first quarter of 2025.
Findings: It was found that the KEN system, although it introduced a certain level of standardization, failed to reflect the actual cost of services, particularly in oncology care. The DRG system provide a more advanced framework but face serious implementation issues due to coding inefficiencies, bureaucracy, and underfunding from EOPYY. "Metaxa," like other hospitals, showed persistent deficits, mainly due to reimbursement delays and the absence of performance-based mechanisms.
Conclusions: The study concluded that neither the KEN nor the DRG system manage to resolve the core funding issues. EOPYY, although designed as the central reimbursement mechanism, ultimately acte as a barrier due to its structural weaknesses. The need for comprehensive reforms was highlighted, including improvements in digital infrastructure and the introduction of performance-based incentives. The study proposed a complete redesign of the reimbursement model to achieve sustainable and effective public healthcare financing.