Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την αποτύπωση της βίας στις οπτικές και παραστασιακές τέχνες, με έμφαση στο θεατρικό κίνημα In-Yer-Face Theatre και στο έργο Cleansed της Sarah Kane. Σκοπός της μελέτης είναι η διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο η βία λειτουργεί ως αισθητικό, δραματουργικό και κοινωνικό εργαλείο στη σύγχρονη θεατρική δημιουργία, καθώς και η κατανόηση της επίδρασής της στους θεατές και στους επαγγελματίες του θεάτρου.

Στο θεωρητικό μέρος αναλύεται η έννοια της βίας και η παρουσία της στις οπτικές και παραστασιακές τέχνες. Περιγράφονται τα βασικά χαρακτηριστικά του In-Yer-Face Theatre, οι κύριοι εκπρόσωποί του και η συμβολή της Sarah Kane στη διαμόρφωση της συγκεκριμένης θεατρικής τάσης. Εξετάζεται η σχέση του έργου Cleansed με το Physical Theatre και το Devised Theatre και παρουσιάζονται οι σημαντικότερες σκηνικές αναβιώσεις του έργου, με έμφαση στην παράσταση του National Theatre του Λονδίνου (2016) σε σκηνοθεσία της Katie Mitchell.

Η έρευνα βασίζεται σε μικτή μεθοδολογική προσέγγιση. Συγκεκριμένα, χρησιμοποιήθηκε ως ποσοτική μέθοδος συλλογής δεδομένων, το ερωτηματολόγιο που απευθύνθηκε σε άτομα του καλλιτεχνικού χώρου, όπως ηθοποιούς, μέλη θεατρικών ομάδων, σπουδαστές δραματικών σχολών και συμμετέχοντες σε θεατρικά φόρουμ. Παράλληλα, πραγματοποιήθηκαν ημιδομημένες συνεντεύξεις με την ηθοποιό Ευαγγελία Μουμούρη και τον ηθοποιό-σκηνοθέτη Μιχάλη Κουμαριανό, στο πλαίσιο ποιοτικής έρευνας.

Τα αποτελέσματα αναδεικνύουν ότι η βία στις παραστασιακές τέχνες συνιστά ένα σύνθετο αισθητικό και κοινωνικό φαινόμενο, που συμβάλλει στην ανάπτυξη ενός ουσιαστικού διαλόγου ανάμεσα στο έργο τέχνης και την κοινωνία. Παράλληλα, λειτουργεί ως ισχυρό εργαλείο καλλιτεχνικής έκφρασης ενισχύοντας τη βιωματική εμπειρία του θεατή, αλλά και ως μέσο κοινωνικού σχολιασμού, συναισθηματικής ενεργοποίησης και κριτικού αναστοχασμού, καθώς συνδέεται με τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες κάθε εποχής.

This master's thesis examines the representation of violence in visual and performing arts, with a particular focus on the theatrical movement In-Yer-Face Theatre and Sarah Kane’s play Cleansed. The aim of the study is to investigate the ways in which violence functions as an aesthetic, dramaturgical, and social tool in contemporary theatrical creation, as well as to understand its impact on audiences and theatre practitioners.

The theoretical section analyzes the concept of violence and its presence in visual and performing arts. It outlines the main characteristics of In-Yer-Face Theatre, its principal representatives, and Sarah Kane’s contribution to the development of this theatrical movement. The study further explores the relationship between Cleansed and both Physical Theatre and Devised Theatre, while also presenting the most significant stage revivals of the play, with particular emphasis on the 2016 production at the National Theatre in London, directed by Katie Mitchell.

The research is based on a mixed-methods approach. Specifically, a questionnaire was employed as a quantitative data collection tool and distributed to individuals involved in the arts sector, including actors, members of theatre groups, drama school students, and participants in theatre forums. Furthermore, semi-structured interviews were conducted with actress Evangelia Moumouri and actor-director Michalis Koumarianos as part of the qualitative research component.  

The findings highlight that violence in the performing arts constitutes a complex aesthetic and social phenomenon that contributes to the development of a meaningful dialogue between the work of art and society. At the same time, it functions as a powerful tool of artistic expression, enhancing the audience’s experiential engagement, while also serving as a means of social commentary, emotional stimulation, and critical reflection, as it is closely linked to the social and political conditions of each era.