Η παρούσα εργασία εξετάζει τη σχέση μεταξύ οργανωτικής ενοποίησης και διαμόρφωσης ενιαίας ταυτότητας στο πλαίσιο συγχωνευμένων πολιτιστικών ιδρυμάτων, μέσω της μελέτης περίπτωσης του Μητροπολιτικού Οργανισμού Μουσείων Εικαστικών Τεχνών Θεσσαλονίκης (MOMUS). Τα σύγχρονα μουσεία λειτουργούν σε ένα ολοένα και πιο περίπλοκο πολιτιστικό, οικονομικό και διοικητικό περιβάλλον, το οποίο απαιτεί καινοτόμες διοικητικές προσεγγίσεις, στρατηγικές δομές διοίκησης και βιώσιμα οργανωτικά μοντέλα. Ως απάντηση στις οικονομικές πιέσεις και τις αυξανόμενες απαιτήσεις για δημόσια λογοδοσία, οι συγχωνεύσεις μουσείων έχουν αναδειχθεί διεθνώς ως μηχανισμός βελτίωσης της αποδοτικότητας, της κατανομής πόρων και της θεσμικής προβολής.

Η μελέτη διερευνά το θεωρητικό πλαίσιο των συγχωνεύσεων μουσείων και της οργανωτικής ενοποίησης, εστιάζοντας στην αναδιάρθρωση της διοίκησης, τη διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού, τον οικονομικό συντονισμό, τον στρατηγικό σχεδιασμό, την ανάπτυξη κοινού, το branding και την οργανωτική ταυτότητα. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στις προκλήσεις που συνδέονται με την εξισορρόπηση της διοικητικής αποδοτικότητας και της θεσμικής πολυμορφίας στο πλαίσιο ενοποιημένων οργανισμών. Η έρευνα διερευνά περαιτέρω τον τρόπο με τον οποίο τα συγχωνευμένα μουσεία κατασκευάζουν κοινές ταυτότητες, διατηρώντας παράλληλα την ιστορική κληρονομιά και τις εξειδικευμένες αποστολές των ιδρυμάτων που τα απαρτίζουν.

Υιοθετήθηκε μια ποιοτική μεθοδολογική προσέγγιση, που συνδυάζει βιβλιογραφική ανασκόπηση με ανάλυση της μελέτης περίπτωσης του MOMUS. Εξετάστηκαν ακαδημαϊκές δημοσιεύσεις στους τομείς των μουσειακών σπουδών, της πολιτιστικής διαχείρισης, της οργανωτικής θεωρίας και της πολιτιστικής πολιτικής, παράλληλα με επίσημα θεσμικά έγγραφα. Η προσέγγιση της μελέτης περίπτωσης επέτρεψε μια σε βάθος διερεύνηση της αναδιοργάνωσης που ακολούθησε τη δημιουργία του MOMUS και των στρατηγικών διαχείρισης που εφαρμόστηκαν για την υποστήριξη της θεσμικής ολοκλήρωσης.

Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι οι επιτυχημένες συγχωνεύσεις μουσείων απαιτούν κάτι περισσότερο από διοικητική ενοποίηση. Η οργανωτική βιωσιμότητα εξαρτάται από αποτελεσματικά συστήματα διοίκησης, συμμετοχική ηγεσία, διαφανή επικοινωνία, στρατηγικό σχεδιασμό και την ανάπτυξη μιας κοινής θεσμικής ταυτότητας. Η μελέτη καταδεικνύει ότι η κοινή ταυτότητα λειτουργεί ως στρατηγικός πόρος που ενισχύει την οργανωτική συνοχή, την ευρύτερη προβολή και τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα. Ταυτόχρονα, η διατήρηση της θεσμικής πολυμορφίας παραμένει ουσιαστική για τη διατήρηση της πολιτιστικής αυθεντικότητας.

This dissertation examines the relationship between organizational integration and identity formation within merged cultural institutions through the case study of the Metropolitan Organisation of Museums of Visual Arts of Thessaloniki (MOMUS). Contemporary museums operate within increasingly complex cultural, economic, and administrative environments that require innovative management approaches, strategic governance structures, and sustainable organisational models. In response to financial pressures, evolving cultural policies, and growing demands for public accountability, museum mergers have emerged internationally as a mechanism for improving efficiency, resource allocation, and institutional visibility.

The study explores the theoretical framework of museum mergers and cultural integration, focusing on management restructuring, financial coordination, strategic planning, audience development, branding, and organisational identity. Particular attention is given to the challenges associated with balancing administrative efficiency and institutional diversity within integrated museum organisations. The research further investigates how merged museums construct common identities while preserving the historical heritage and specialised missions of their constituent institutions.

A qualitative methodological approach was adopted, combining an extensive literature review with a case study analysis of MOMUS. Academic publications in museum studies, cultural management, organisational theory, and cultural policy were examined alongside official institutional documents and strategic reports. The case study approach enabled an in-depth exploration of the organisational transformation that followed the creation of MOMUS and the management strategies implemented to support institutional integration.

The findings indicate that successful museum mergers require more than administrative consolidation. Organisational sustainability depends upon effective governance systems, participatory leadership, transparent communication, strategic planning, and the development of a shared institutional identity. The study demonstrates that common identity functions as a strategic resource that strengthens organisational cohesion, stakeholder engagement, public visibility, and long-term sustainability. At the same time, preserving institutional diversity remains essential for maintaining cultural authenticity and professional legitimacy.

The case of MOMUS illustrates both the opportunities and challenges associated with museum integration in contemporary cultural governance. The organisation has succeeded in creating a unified institutional framework that enhances collaboration, visibility, and strategic coordination while continuing to support specialised museum activities. The dissertation concludes that merged cultural institutions can achieve sustainable development when organisational integration is accompanied by shared values, collaborative practices, and a coherent institutional vision.